அகாலம்

எனது சமீபத்திய சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை

2012-01-20T09:12:00.000-08:00

எனது சிறுகதைத் தொகுப்பு 'இனி நான் டைகர் இல்லை'
உயிர் எழுத்து பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது.
அதில் உள்ள எனது முன்னுரை:

தொலைந்த கதைகள்

1970களில் வாழ்க்கையோடு சேர்த்து கதைகளையும் தொலைத்துக் கொண்டிருந்த இளைஞனாக நான் இருந்தேன். எனது முதல் சிறுகதை தாமரையில் இளமதி என்ற புனைபெயருடன் வெளிவந்தது. அந்தத் தாமரை இதழைக்கூட நான் பார்த்ததில்லை. ஆண்டும் மறந்துவிட்டது. பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் பறக்கும் தட்டானைப் பிடிக்கச் செல்லும் சிறுமியின் சட்டை முள்ளில்பட்டுக் கிழிந்துவிட, அவள் பள்ளி செல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். அவளது பாவாடை நூலில் கட்டப்பட்ட தட்டான் பட பட என்று றெக்கைகளை அடித்தபடி தவிக்கிறது. அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் அவளுக்கும் அடி விழும் அவளது அம்மாவுக்கும் அடி விழும். அந்தச் சிறுமி நூலை அவிழ்த்து தட்டானை விடுவிக்கிறாள். இப்படித்தான் அந்தக் கதையை எழுதியிருந்ததாக ஞாபகம். அந்தக் கதையைத் தேடியும் கிடைக்கவில்லை. பாளையங்கோட்டையில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது நண்பரும் ஆசிரியருமான சிவசு நடத்திய ஒரு பத்திரிகையில் ஒரு கதை எழுதியிருந்தேன். ஒரு நண்பனைத் தேடி பசியோடு திசை தெரியாமல் நடந்து கொண்டே இருக்கும் ஒரு இளைஞனைப் பற்றிய கதை அது. ஒரு இடத்தில் மீன்பிணங்கள் என்று எழுதியிருந்ததை நண்பன் ந.முருகேசபாண்டியன் ஆட்சேபம் தெரிவித்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. அந்தக் கதையும் தொலைந்துவிட்டது. அந்தக் கதையைப் பாராட்டி உற்சாகம் அளித்த நண்பர் ஜோதிவிநாயகமும் தொலைந்துவிட்டார்.

சென்னை வாழ்க்கையின் போது நம்பி அண்ணாச்சி தந்த உற்சாகத்தில் ஒரே மாதத்தில் நான்கு கதைகள் எழுதினேன். ஒரு கதையின் தலைப்பை ஆங்கிலத்தில் என்கவுண்டர் என்று யோசித்து தமிழில் 'சந்திப்பு' என்று வைத்தேன். 'கபிலா' என்ற புனைபெயருடன் அந்தக் கதை வலம்புரிஜான் நடத்திய 'தாய்' இதழில் வெளியாகியது. வலம்புரிஜான் என்னை நேரில் வரவழைத்து பாராட்டி ஒரு புதிய 100 ரூபாய்த்தாளைக் கொடுத்தார். அது ஒரு மறக்கவே முடியாத நாள். ஏனெனில் அந்த நாளுக்கு முன்பு தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் சாப்பிடாமல் இருந்தேன். நம்பி என்னை சத்தம் போட்டு சும்மா வாடா என்று நெல்சன்மாணிக்கம் சாலையில் இருந்த தாய் அலுவலகத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். நாயர்கடை டீயிலும் பன்னிலும் கழிந்த நாட்கள் அவை. 33, எல்லையம்மன் கோவில் தெரு, மேற்கு மாம்பலத்தில் இருந்தபோது ஒரு நேரம் காலையில் குழாய்ப்புட்டை சைனா டீயில் பிசைந்து சாப்பிட்டு (அதுவும் அக்கவுண்டில்) ஒரு முழு மாதத்தையும் கழித்திருக்கிறேன். இந்த 'சந்திப்பு' கதையை இயக்குனர் சேரன் தனது ஆட்டோகிராப் படத்தில் முதல் அத்தியாயமாக வரிக்குவரி மாற்றாமல் அப்படியே அற்புதமாகப் படமாக்கி இருக்கிறார். அந்த சமயத்தில் எழுதிய மூன்று கதைகளை இளவேனில் நடத்திய கார்க்கி இதழுக்குக் கொடுத்திருந்தேன். கார்க்கி இதழும் வரவில்லை. அந்தக் கதைகளும் தொலைந்து போயின. ஒரு கதை இந்துமதி நடத்திய 'அஸ்வினி' என்ற இதழில் வந்தது. முன்றிலில் வெளியாகிய கதை கிடைத்துவிட்டது. எனது அன்புக்குரிய நன்பர் மா.அரங்கநாதன் கேட்ட மறுநாளே அனுப்பிக் கொடுத்தார். 'மன ஓசை'யில் வெளியாகிய கதை அண்மையில் வெளியாகியிருக்கும் 'மன ஓசை' கதைத் தொகுப்பில் இருக்கிறது. பல கதைகள் எழுதப்பட்டும், கிழிக்கப்பட்டும் தொலைக்கப்பட்டும் போயே போயின.

2007ல் எனக்கு ஒரு இதயத்தாக்கு ஏற்பட்டு ஆஞ்சியோகிராம் எல்லாம் செய்து ஒரு நான்கு மாத விடுப்பில் வீட்டில் இருந்தேன். கல்லூரிப்படிப்பை முடித்ததும் ஆறு மாதங்கள் எந்த வேலையும் செய்யாமல் கிராமத்தில் இருந்த அந்த அற்புத நாட்களை இந்த நான்கு மாதங்களில் மீண்டும் அடைந்தேன். இதயத்தாக்கின் போது மூளையிலும் கொஞ்சம் செல்கள் அழிந்துவிட்டன. ஞாபகங்கள் பல அழிந்த நிலையில் ஒரு குழந்தையின் குதூகலம் எனக்குக் கிட்டியது. நிறைய இசை கேட்டேன். நிறையப் படித்தேன். நிறைய சினிமாக்கள் பார்த்தேன். என் வாழ்வில் நடந்த எல்லாக் கசப்புகளும் மறந்துபோயின அந்த அற்புத நாட்களில் நான் கண்ட ஒரு கனவை அப்படியே ஒரு கதையாக எழுதினேன். 'மன்னார் வளைகுடாவில் ஒரு நன்னீரோட்டம்' என்ற அந்தக் கதை 'உயிர் எழுத்து' இதழில் பிரசுரமாகியது. நண்பர் தேவதச்சன் அந்தக் கதையை வெகுவாகப் பாராட்டினார். சிதறடிக்கப்பட்ட ஞாபகங்களின் கோர்க்கப்படாத இசையொன்று அந்தக் கதைக்குள் நுழைந்திருப்பதை இப்பொழுது அவதானிக்க முடிகிறது. டோரிஸ் லெஸ்ஸிங்கின் 'புல் பாடிக் கொண்டிருக்கிறது' புதினத்தைப் படித்ததும் அதைப்பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். புல் பாடும் ரொடீசியாவின் நிலக்காட்சி மூலம் எனது கிராமத்தின் நிலக்காட்சிகளை நான் மீட்டுக் கொண்டேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கதைகள் எழுதத் தொடங்கினேன். ஓரன் பாமுக்கின் 'என் பெயர் சிவப்பு' நாவலை ஆங்கிலத்தில் படித்ததும் அதன் கட்டமைப்பில் மயங்கி 'பச்சை மரகதக் கல்கிளி' கதையை எழுதினேன். 'உயிர்மை'யில் வெளியாகியது. ஒரு புதினத்தின் கட்டமைப்பை, ஒரு சிறுகதைக்குள் சுருட்ட எத்தனிப்பது பேராசை எனினும் அந்தக் கதை எனக்குப் பிடித்தமான கதையாகவே இருக்கிறது.

குழந்தை மனநிலையைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காகவே மனிதர்களாகிய நாம் கதை கேட்கும் ஆசையைத் தொடர்ந்து அணையாமல் காப்பாற்றி வருகிறோம். மேலும் நாம் நமக்கு விதிக்கப்பட்ட தனிமையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் பொய்யும் மெய்யும் கலந்த கதையுலகிற்குள் ஒளிந்து கொள்கிறோம். கனவாற்றின் கரைகளில் உள்ள சில கதகதப்பான குடிசைகளில், துயரத்தின் மடியிலும் நம்மால் கொஞ்சம் சொகுசாகப் படுத்துக் கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் கதை சொல்வது என்பது அந்தக் கதையை அப்படியே வாழ்வதற்கு ஒப்பானது. படைப்பாளி மொழியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மேகங்களில் மிதக்கத் தொடங்குகிறான். தேவதைகளோடும் பூதங்களோடும் ஒரு ஆடலை நிகழ்த்தும் வாய்ப்பை அவன் பெறுகிறான். ஒரு போதையூட்டும் இனிய சுழலில் சிக்கிக் கொள்ளும் அவனது பயணம் சில சமயங்களில் நிம்மதியிலும் பல சமயங்களில் பெரும் வாதையிலும் முடிகிறது. ஆனால் தன் கதையை யாரெல்லாம் வாசிக்கிறார்கள் என்று கவனிக்கத் தொடங்கும் அங்கீகாரக் கவலைகளில் கதைக்காரன், தான் ஒரு படைப்பாளி என்கிற உண்மையைத் தொலைக்க ஆரம்பிக்கிறான். ஒவ்வொரு நொடியும் தன்னை ஆத்ம பரிசோதனைக்கு உட்படுத்திக் கொள்ளும் அந்தரங்கசுத்தி உள்ள கதைக்காரனே பெரும் படைப்பாளியாகவும் மாற முடியும். சமூக அக்கறை, அரசியல் பொறுப்பு, கலாச்சாரப் பொறுப்பு, மொழி அக்கறை, வடிவ நேர்த்தி என்னும் எல்லா அலகுகளையும் உள்ளடக்கிவிடும் ஆற்றலை கலைஞன் இப்படித்தான் பெறுகிறான்.

நானும் இப்படி ஒரு சுழலில் சமீபத்தில்தான் சிக்கி இருக்கிறேன். தொடர்ந்து கதை எழுதும் ஆசையில் விதம் விதமாக எழுத ஆசைப்படுகிறேன். தனது முதல் கதைத் தொகுப்பை வெளியிடும் இளைஞனின் குதூகலம் எனக்கும் கிடைத்திருக்கிறது. இன்னும் எழுதுவேன்.

சமயவேல் 27-10-2011 samayavelk@gmail.com மதுரை

எனது சமீபத்திய கவிதைகள்

2011-10-26T08:27:00.000-07:00

1.நெற்றிக்கண் தொலைத்த கவிதை

சிறு தூறலாகப் பெய்யும் மழையால்

கரும் கழிவுகளில் எழும் குமட்டும் நாற்றம்

அசுர ஆட்டோக்கள் கக்கிய

கேஸோலின் வாசம்

நான் ஒரு காலைப் பொழுதில்

வைகைக் கரையில் நிற்கிறேன்.

கரை இருமருங்கிலும் தொடர்ச்சியாய்

ஒலிக்கும் பட்டறைச் சம்மட்டிகளின்

சப்தத்தில் என் செவிப்பறை அதிர்கிறது

ஆயில் சிந்திய கால் சராய்களுக்குள்

மஹால் தூண்களைவிட உறுதியாய் நிற்கும்

பதின்பருவ பையன்களின் கால்கள்;

உயரும் கைகளில் பிதுங்கும் புஜங்களில்

பாண்டிய நாட்டின் வியர்வை வழிகிறது

பன்றிகள் அலையும் கரும்புனல் மேல்

முச்சக்கர சைக்கிளிலிருந்து மருத்துவமனைக்

கழிவுகளைக் கொட்டுகிறான்

குழந்தைத் தொழிலாளி நெடுஞ்செழியன்

கள்ளத்தனமாய் கேஸ் ஏற்றும் வரிசையில்

ஒரு பள்ளிச் சிறுமியர் வண்டியும் நிற்கிறது

கழுத்தில் டைகள் ஆடும்

கருஞ்சிவப்புச் சீருடை மீனாட்சிகள்

ஸ்கேல் யுத்தம் நடத்துகிறார்கள்

மாநகராட்சியின் ஒற்றை மாட்டு வண்டியில்

மூக்கணாங் கயிற்றை சுழற்றியபடி வருகிறார்

குட்கா மெல்லும் கள்ளழகர்

புட்டு வாங்கக் காசில்லாத கந்தலாடைச் சிவனார்

கோப்பெருந்தேவியின் இட்லிக் கடையில் விழும்

எச்சில் இலைகளைக் கவனித்தபடி

தியானத்தில் இருக்கிறார்

நமக்கென்ன என்னும் பாவனையோடு

காறித் துப்புகிறான்

நெற்றிக்கண் தொலைத்த நவீனக் கவிஞன்.

2.மணிவண்ணன் இருமிக் கொண்டே இருக்கிறார்

மணிவண்ணன் இருமிக் கொண்டே இருக்கிறார்

ஆயினும் நன்றி நன்றி என்கிறார்

யன்னலோர இருக்கையை விட்டுக் கொடுத்தமைக்காக

மற்றும் மற்றும் என்று இருமினார்

ஒலித்த அலைபேசியைத் திறக்கிறார்

லட்சுமி லட்சுமி

லட்சுமி பஸ் ஏறிட்டேன்டா காலை பத்து பத்தரைக்கு

வந்திருவேன்டா... இருமுகிறார்

அலைபேசியை அணைத்து பைக்குள் போடுகிறார்

முழுப் பேருந்தும் கவனிக்கிற மாதிரி தொடர் இருமல்

ஏதேனும் சிரப், மருந்து எடுத்துக்கக் கூடாதா என்றேன்

மருந்தென்ன, பெரிய மருந்தே சாப்பிட்டுட்டேன்

மூணு நாளா சாப்டுட்டே இருக்கேன்
சரி டிபன் எதுவும் சாப்பிட்டாச்சா

கையிலிருந்த மில்க்பிகீஸ் பாக்கெட்டைக் காண்பித்தார்

இது தான் சோறு இட்லி தோசை பூரி பொங்கல் எல்லாம்

பிஸ்கட் தவிர வேற எதுவும் ஆகாது

எல்லாமே டாக்டர்கள் உலகம்

இவ்வளவு கனிவு காட்டும் நீங்கள் ஒரு பிஸ்கட்

எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன் என்று பாக்கெட்டை எறிந்தார்

மீண்டும் அலைபேசி அழைப்பு

ஆமாமா டாக்டர் இனிமே வரவேண்டாம்னுட்டார்

சவத்த விடு

அழைப்பைத் துண்டித்து பேசியை பைக்குள் எறிந்தார்

சார் என்ன பிஸ்கட் பிடிக்காதா என்றவர்
இருமத் தொடங்கினார்

தொடர்ந்து இருமிக் கொண்டே இருக்கிறார் மணிவண்ணன்.

3.பொட்டலம் பற்றிய யோசனைகள்

இரவின் அந்திமத்தில்

அதிகக் குளிரெடுத்து

போர்வையை மேலும்

இறுக்கிக் கொள்கிறபோது

உணர்கிறேன்

நான் ஒரு

துணிப்பொட்டலம் என்று.

மருத்துவச்சி ஏந்திக் காட்டிய

நிர்வாணப் பொட்டலம் கண்டு

வலியுடனும் குதூகலித்த

அம்மா

இன்றில்லை.

இது பற்றி மேலும்

யோசிக்க முடியாமல்

உருண்டு புரண்டு

தூங்கிப் போனேன்.

காலையில் எழுந்து குளித்து

ஷேவ் செய்து தலைவாரி

பவ்டர் பூசி

ஒரு சிறந்த உடைப் பொட்டலமாய்

தெருவில் நடந்தேன்.

4. மலையை விழுங்கும் மலைகள்

நண்பன் வீட்டு மாடியிலிருந்தபடி

இரவுப் பயணத்திற்குப் பிறகான அதிகாலையில்

வெண் பனிக்குள் மூழ்கிய மலையைப்

பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்

நிம்மதியின் நிலம் அது என்று உணர்ந்த என்னை

மலை பருகிக் கொண்டே இருந்தது

ஆனால் இரவில் கனவுக்குள் நுழைந்த

ஒரு பெரும் மலைப் பிரதேசம்

பயங்கரம் பூசிய வெயிலில் தகதகத்தது

செம்பழுப்புப் பாறைகள் செதிள் செதிளாக வெடித்து

உயர உயரப் போய்க்கொண்டே இருந்தது

தலை சுழற்றும் பள்ளத்தாக்குகளில்

வீழ்த்திவிடும் அபாயச் சரிவுகளில்

நடக்க முடியாமல் நடந்து கொண்டிருந்தேன்

ஒரு மலை முடிந்ததும் பல மலைகள்

அடுக்கடுக்காய் முளைத்துக்கொண்டே வந்தன

எனக்குக் கீழே பாளம் பாளமாய் மின்னிய

ஈட்டிப் பாறைகளைக் கண்டு நடுக்கமுற்றேன்

பெரும் மலைகளுக்கு நடுவில் இருந்த

பள்ளத்தாக்கில் நீரும் இல்லை நிலமும் இல்லை

மேலும் கீழும் ஆகயமொவென அச்சமுற்றேன்

எதன் மேல் எது நிற்கிறது என வியந்தபோது

எல்லா மலைகளும் மறைந்து போயின

இப்பொழுது நான்

அந்த அதிகாலைப் பனிமலையின்

கதகதப்பினுள் நுழைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

5.நீலப் பெருவெள்ளம்

இன்றும் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடும் நீல நிலத்தில்

சிக்கிக் கொண்டு

எத்திசையில் செல்வதெனத் தெரியாமல்

திகைத்துப் போய் நிற்கிறேன்

வெள்ளம் பெருகிக் கொண்டே இருக்கிறது

இந்தப் பக்கம் ஆழமில்லை என்று சொன்னார்களே

இந்தப் பக்கம் நடந்தால் பாறைகள் வருமென்றும்

மெல்ல நடந்து கரையேறிவிடலாம் என்றார்களே

எங்கிருக்கிறது கரை

எந்தப் பக்கம் இருக்கிறது பாறைப் பாதை?

அடிவானம் வரை வெள்ளம் தானே தெரிகிறது

நீச்சல் தெரியும் எனக்கு

கிணற்றில்,குளத்தில்,கண்மாயில்

நீந்தியிருக்கிறேன்

கடல் நீச்சல் கூட கொஞ்சம் தெரியும்

வேம்பார் கடலில் கரையோரம் நின்ற படகு வரை

நீந்தியிருக்கிறேன்.

ஊழிப் பெருவெள்ளத்தில் தினசரி சிக்கிக் கொள்ளும்

முதல் மனிதன் நான் தான்

வெள்ளம் பெருகிக் கொண்டே இருக்கிறது

இந்த நீலப் பெருவெள்ளம் என்னை ஒன்றும் செய்யாது

என்னும் சிறிய எண்ணம்

எனக்குள் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது

காலடியை மட்டும் விட்டுவிடாமல் நிற்கிறேன்

பெருகிக் கொண்டே இருக்கிறது வெள்ளம்.

6. அச்சு அசல்

மறைந்த அப்பாவின் மறைந்த காதலியின்

பேத்தியும் அவள் காதலனும்

என் எதிரில் உட்கார்ந்து

கோல்டு காப்பி அருந்துகிறார்கள்

ஆண்டாள் என்ற பெயரில்

அப்பாவுக்கு மூன்று காதலிகள்

இவளது பாட்டி மாவில்பட்டி ஆண்டாள்

அப்படியா ஓ அப்படியா நைஸ்

நெடு நாட்களாக எங்கள் வீட்டிலிருந்த

அமேஸான் கிளி போலவே
தலை சாய்த்து அல்ரைட் என்கிறாள்

பை அங்கிள் சொல்லிவிட்டுக்

கிளம்பிய அவள்

இடப்புறம் திரும்பிய போது

அச்சு அசல்

என் அம்மாவைப் போலவே இருந்தாள்.

7. இரவு மழை

இந்த இசை

வானத்திலிருந்து அல்லது சொர்க்கத்திலிருந்து

இந்தத் துளி, சிறுதுளிகள், துளிகள்

கோர்க்கப்பட்ட துளிகள்

மழை

இரவு மழை

முழு இரவும் மழை

முழு இரவும் குளிர்

முழு இரவும் மின்னல்

முழு இரவும் குமுறும் இடிகள்

முழு இரவும் கறுப்பிருட்டு

முழு இரவும் கோர்க்கப்படாத இசை

முழு இரவும் வெதுவெதுப்பு

முழு இரவும் கோதுமை நிறக் காதல்

எனது புதிய கவிதைத் தொகுப்பு

2011-01-29T08:12:00.000-08:00

நண்பர்களே,
எனது புதிய கவிதைத் தொகுப்பு "மின்னிப் புற்களும் மிதுக்கம் பழங்களும்"
ஆழி பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ளது. முகவரி:

ஆழி பப்ளிஷர்ஸ்,
12, முதல் பிரதான சாலை,
யுனைட்ட் இந்தியா காலனி,
கோடம்பாக்கம்,
சென்னை 600 024

044-23722939
9940147473 விலை: ரூ.50/-

ஹெய்டி: ஆல்ப்ஸ் மலையின் அதிசய மலர்

2011-01-25T08:33:00.000-08:00

கட்டுரை:சமயவேல்

ஹெய்டி: ஆல்ப்ஸ் மலையின் அதிசய மலர்
நல்லுணர்வு என்னும் சுவாசம், மனித மனத்தின் பல அடுக்குகளையும் கோர்த்தபடி, சகல நிகழ்வுகளையும் உறிஞ்சியபடி, சதா தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. நல்மனம் என்பது புத்தம் புதியதாக எல்லாக் குழந்தைகளுக்குள்ளும் பூத்து நிற்பதை அறியவும் அவர்களோடு சிரித்து விளையாடவும் முடியாத பெரியவர்களாக நாம் எப்பொழுது வளர்ந்தோம்? வாழ்வின் கொடுமையான பற்ச்சக்கரத்தில் சிக்காமலும்,எந்தத் துயரமான அனுபவத்தாலும் தீண்டப்பட முடியாமலும், நமது பால்யம் மட்டும் நமக்குள் என்றும் இனித்துக் கொண்டே இருக்கிறதே, எப்படி? உயிர்த்திருப்பதற்கான எல்லாவகைப் போராட்டங்களிலும், ஒரு விதை நெல் அளவுக்காவது நம் நல்மனத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டே வருகிறோம். ஏனென்றால் இந்த நல்மனம் வேறு யாருக்காகவும் இல்லை நமக்கே நமக்குத் தேவைப்படுகிறது. தற்கொலையைத் தேர்வு செய்ய முடியாத ஒவ்வொரு மனிதனும், தன்னை அங்கீகரித்தபடி, தனது ஜீவிதத்தைத் தொடர இந்த நல்மனத்தையே நம்பியிருக்கிறான்.

ஹெய்டி என்ற புதினத்தில், ஐந்து வயதில் அனாதையாகிவிட்ட ஹெய்டி எனும் சிறுமி, தனது நல்மனத்தை அவள் சந்திக்கிற எல்லாருக்கும் , எல்லாவற்றிற்கும் பகிர்ந்தளித்தபடி அவளுக்கு நேர்கிற எல்லாத் துயரங்களையும் நீந்திக் கடந்துவிடுகிறாள். டெடி என்னும் அவளது சித்தி ஆல்ப்ஸ் மலையுச்சியில் 'கடவுளுடனும் மனிதனுடனும் ஏற்பட்ட சச்சரவினால்' தனித்து வாழும் ஆல்ப்ஸ் தாத்தாவிடம் கொண்டுவிடச் செல்கிற காட்சியோடு புதினம் தொடங்குகிறது. இந்தச் சிறுமி எப்படி அங்கு மலையுச்சியில் தனித்து வாழ்ந்திடுவாளோ என்று எல்லோரும் அச்சம் கொள்கிறார்கள். ஆனால் ஹெய்டியோ வழியிலேயே ஆடு மேய்க்கும் பீட்டர் பையனோடு சிநேகிதமாகி தாத்தாவை நோக்கி ஓட ஆரம்பிக்கிறாள். அடர்ந்த புருவமும் நீண்ட தாடியுமாக விசித்திரத்துடன் தெரிந்த தாத்தாவை ஹெய்டிக்கு மிகவும் பிடித்துப் போகிறது. அவள் பார்க்கிற சந்திக்கிற எல்லோருடனும், எல்லாவற்றினுடனும் உடனே சிநேகிதமாகிவிடுகிறாள்.

ஹெய்டி தனது புது வசிப்பிடத்தை மகிழ்ச்சியுடன் சுற்றிப் பார்க்கத் தொடங்குகிறாள். ஃபிர் மரத்தின் கிளைகள் காற்றில் அசையும்போது ஏற்படும் இனிய ஓசையைக் கேட்டபடி நிற்கிறாள். தாத்தாவின் மரவீடு, ரம்மியமான வாசனையுடைய புதிய வைக்கோல் பரப்பிய பரணில் அமைந்த படுக்கை, தேவதாரு மரங்களுள் நுழைந்து காற்று எழுப்பும் சங்கீதம், ஆடுகளின் தொழுவம், டெய்ஸி என்னும் வெள்ளை ஆடு, டஸ்கி என்னும் பழுப்பு நிற ஆடு, அவைகளின் பாடல், பாலடைக்கட்டி என எல்லாமே அவளுக்குப் பிடித்துப் போகின்றன. அந்த மரவீட்டில், உலகிலேயே மிகச் சிறந்த படுக்கையில் இனிமையான கனவுகளில் மூழ்கியபடி தூங்கிப்போகிறாள்.

ஹெய்டியின் இதயத்தில் ஊற்றெடுக்கும் நல்லுணர்வு, ஆல்ப்ஸ் மலையின், அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் சரிவுகள், பலவகைப் பூக்கள் மணக்கும் மேய்ச்சல் நிலங்கள், மஞ்சள் ரோஜாக்கள் மண்டிய பாறைகள் என்று, இயற்கையின் பேருணர்வோடு வெகு இயல்பாகக் கலந்து அப்பழுக்கற்ற தூய ஆனந்தம் கொண்ட பெண்ணாக இருக்கிறாள் ஹெய்டி. இந்தப் புதினத்தில் ஆல்ப்ஸ் மலையும் ஒரு கதாபாத்திரமாகக் கரைந்து நிற்பதால்தான் இது ஒரு நூற்றாண்டையும் தாண்டிய புதினமாக இருக்கிறது. உலகம் முழுவதும் பல்வேறு மொழிகளில் பலகாலமாகப் படிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஹெய்டி, ஆடுகளுடன் மேய்ச்சல் நிலத்திற்குச் செல்லும் "ஆடுகளுடன் ஒருநாள்" என்ற அத்தியாயத்தை பலமுறை படித்துவிட்டேன். ஸ்நோஃபிளேக் என்னும் ஆட்டுக்குட்டியின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ஹெய்டி கொஞ்சுவதும் அது அவளது தலையைத் தேய்ப்பதும் என்று ஒரு வினோத அன்பு மிதக்கும் இந்தப் பக்கங்களில் தான் பீட்டரும், ஹெய்டியை விரும்பத் தொடங்குகிறான். ஹெய்டி பழுப்பு நிற பெர்ரிப் பழம்போல் வளர்ந்து தன் புதுவாழ்வில் ஒரு பறவையைப் போல மகிழ்ச்சியாகவும் சுதந்திரமாகவும் இருக்கிறாள், 'அனாதை' என்ற சொல்லை ஆல்ப்ஸ் மலை அழித்துவிடுகிறது.

குளிர்காலம் வருகிறது. எங்கும் பனிப்பொழிவு. மின்னும் வெள்ளை உலகத்தில் பனி அடர்ந்த தேவதாரு மரங்கள் சூரிய ஒளியில மின்னிப் பிரகாசிக்கின்றன. இந்த தேவதாரு மரங்கள் புதினத்தின் பல இடங்களில் தலை நீட்டி புதினத்தின் அழகியல் கட்டமைப்பையும், ஹெய்டியின் துள்ளும் மனவுலகையும் நீட்டித்தபடியே இருக்கின்றன. சுவிட்சர்லாந்து சென்று ஆல்ப்ஸ் மலைகளில் ஏறி இந்தத் தேவதாரு மரங்களை இப்பொழுதே பார்க்க வேண்டும் என்று நம்மைப் பித்தம் கொள்ளச் செய்கிறார் ஜோஹானா ஸ்பைரி; இந்த நாவலை எழுதிய பெண்மணி. சுவிட்சர்லாந்தில் ஆல்ப்ஸ் மலை அடிவாரத்தில் உள்ள ஹிர்சல் என்னும் கிராமத்தில் பிறந்த இவர், ஒரு சிறுமியாக ஜுரிச் ஏரிக்கு அருகில் உள்ள, மலர்கள் நிரம்பிய பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தபடி வளர்ந்த அனுபவத்தை புதினம் முழுவதும் எழுதிச் செல்கிறார். 1880ல் அச்சாகிய இந்தப் புதினத்தின் ஒரு சிறு பகுதியை சமீபத்தில் தொலைக்காட்சியில் தற்செயலாக ஒரு உயிரோட்டப் படமாகப் (ANIMATION) பார்த்தேன். துள்ளிக் குதித்து ஆடுகளோடு ஓடும் ஹெய்டியின் சிரிப்பு எங்கள் வீடு முழுவதும் பல நாட்கள் மிதந்து கொண்டிருந்தது. இந்தப் பனிப்பொழிவுக் காலத்தில்தான் ஹெய்டி பீட்டர் வீட்டிற்கு அவனது பாட்டியைப் பார்க்கச் செல்கிறாள். ஏழ்மையான, குறுகிய பீட்டரின் வீட்டில் ஒரு மூலையில் ஒரு கூனல் பாட்டி நுல் நுற்றுக் கொண்டிருக்கிறாள். பீட்டரின் பாட்டிக்குப் பார்வை கிடையாது. பாட்டியால் எப்போதுமே எதையுமே பார்க்க முடியாது என்பதை ஹெய்டியால் தாங்கவே முடியவில்லை. 'யாராலும் உங்களுக்குப் பார்வை தரமுடியாதா?' என விம்மி அழுகிறாள் ஹெய்டி.பீட்டரின் பாட்டியிடமும் அவனது அம்மா பிரிட்கட்டிடமும் ஹெய்டி காட்டும் நேசம் அளவிட முடியாதது. அவளது முரட்டுத் தாத்தாவைக் கொண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பீட்டரின் முழு வீட்டையும் பழுது நீக்கித் தருகிறாள். ஒரு சிறிய பெண்ணால் எவ்வளவு பெரிய உதவி?

தாத்தாவின் வீட்டிற்கு ஒருநாள் இரண்டு விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள். ஒருவர் மலையடிவார கிராமம் டர்ஃபிளியின் பாதிரியார். தாத்தாவை டர்ஃபிளிக்கு திரும்பிக் குடிவருமாறும் ஹெய்டியை பள்ளிக்கு அனுப்புமாறும் கோருகிறார். "அங்கு இருக்கும் மக்கள் என்னை வெறுக்கிறார்கள். நான் அவர்களை வெறுக்கிறேன். எனவே விளகியிருப்பதுதான் எல்லோருக்குமே நல்லது" எனத் தெளிவாகக் கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார். இன்னொரு விருந்தாளி டெடி. ஹெய்டியின் சித்தி. பிராங்க்ஃபர்ட்டில் ஒரு செல்வச்சீமான் மகளான கிளாரா என்னும், நடக்க முடியாத, சக்கர நாற்காலிச் சிறுமிக்குத் துணையாகவும் தோழியாகவும் இருக்க ஹெய்டியை டெடி அழைத்துப் போவதிலிருந்து புதினம் தன கதைப்பாதையை வெகு எளிதாகத் திருப்பிக் கொள்கிறது.

பிராங்க்பர்ட்டில் ஹெய்டியின் வாழ்க்கை துயரங்கள் நிரம்பியதாக மட்டுமல்ல பல விசித்திர விநோதங்களுடனும் கழிகிறது. ஆல்ப்ஸ் மலை ஆட்டுக்குட்டி பிராங்க்ஃபர்ட்டின் உயர் சமூக வாழ்வோடு பொருந்திப் போக முடியாமல் தத்தளிக்கிறது. "நான் இங்கே இருந்தால் ஸ்நோஃபிளேக் அழும். என்னைப் பார்க்காமல் பாட்டியும் வருத்தப்படுவாள். மலைகளுக்கு சூரியன் இரவு வணக்கம் சொல்வதை என்னால் இங்கே பார்க்க முடியவில்லை." என்று அழுகிறாள் ஹெய்டி. "பிராங்க்ஃபர்ட்டின் அருகே பறக்கும் பருந்து கூட மூர்க்கமாக சப்தமிடுகிறது. ஏனென்றால் இங்குள்ள மக்கள் கோபக்காரர்களாகவும் வெறுப்பூட்டுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்." என்று வெளிப்படையாகப் பேசுகிறாள். ‘இந்தக் குழந்தை சிந்தை தவறியிருக்கிறாள்’ என்று ரொட்டன்மேயர் கருதுகிறார். உண்மையில் சிந்தை தவறியிருப்பது ஹெய்டி இல்லை. பிராங்க்பர்ட் நகரம்தான் சிந்தை தவறியிருக்கிறது. 1880ல் பிராங்க்பர்ட் நகரம் மட்டும்தான். ஆனால் இன்று
முழு உலகமே சிந்தை தவறி நிற்கிறது. ஆல்ப்ஸ்மலைப் பள்ளத்தாக்கைப் பார்த்தபடி, பரண் வீட்டில் வைக்கோல் மணக்கும் படுக்கையில் படுத்தபடி வாழ்வின் ஆதி எளிமையை தேவதாரு மரங்களுக்குள் புகுந்து காற்று எழுப்பும் இசையின் மூலம் வாழ்வின் இசையையே கேட்டுவிடுகிறாள் ஹெய்டி. அவளது அனைத்தின் மேலான நல்லுணர்வும் பரிசுத்தமான அந்த மலையழகும் சேர்ந்து கிளாராவை நடக்க வைக்கும் அற்புதத்தைச் சாதித்து விடுகின்றன. ஆனால்.

ஆனால் இந்தப் புதினத்தில் அதன் இயல்பான ஓட்டத்திற்குள் வெகு இயல்பாக கடவுள் நுழைந்து கொள்கிறார். பிராங்க்பர்ட்டை விட்டு ஊருக்குப் போக வேண்டும் என்று ஹெய்டி அழுதபடி பெருந்துயரில் இருக்கும்பொழுது, கிளாராவின் பாட்டி (இவரும் ஒரு உன்னதமான பாட்டியாக சித்தரிக்கப்படுகிறார்) ‘உனது துயரங்களைக் கடவுளிடம் கூறு’ என்று ஹெய்டியைப் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு தூண்டுகிறாள். மறைமுகமான கிறிஸ்துவப் பிரச்சார நாவல் போல ஒரு தோற்றம் எழத்தான் செய்கிறது. எல்லா அதிசயங்களுக்கும் பிறகு முரட்டு ஆல்ப்ஸ் தாத்தா திருந்தி தேவாலயத்திற்குச் செல்லத் தொடங்குகிறார். இறுதி அத்தியாயத்தில், இரவில் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி படுத்திருக்கும் ஹெய்டியும் கிளாராவும் பேசிக் கொள்கிற உரையாடல்களில் ஹெய்டி வெளிப்படையாகவே கடவுளைப் பற்றிப் பேசுகிறாள். போயும் போயும் ஒரு வெளிப்படையான கிறிஸ்துவப் பிரச்சார நாவலை நாம் ஏன் வாசிக்க வேண்டும்?

1880ல் எல்லா மனித சமூகங்களிலும், மேன்மையான வாழ்வையும் பண்பாட்டையும் கட்டமைப்பதில் ஒரு மையமாக இருந்த கடவுள், இன்று இந்த 2010ல் என்ன ஆனார், அவருக்கு நவீன சமூகத்திலும் இலக்கியத்திலும் என்ன வகையான இடம் இருக்கிறது என்பதை ஆய்வதாக அல்லது கட்டுடைப்பதாகத்தான் இந்தக் கட்டுரையை எழுதத் தொடங்கினேன்.
தமிழில் செவ்வியற் படைப்புகளைக் கட்டுடைத்த பல ஆய்வாளர்களும் செய்த பெருந்தவறுகளை நானும் செய்வதற்கில்லை. படைப்புகளின் ஆத்மாவை, மொழியின் சொற்களின் மேலே பற்றிப் பரவுகிற அதன் சூட்சும இயக்கத்தைக் கண்டடைய முடியாத எந்தக் கட்டுரையாலும் அந்த மொழியின் படைப்புத் தளத்திற்கோ வாசகத் தளத்திற்கோ எந்தப் பயனும் இல்லை. இன்று உலகம் முழுவதிலும் படைப்புகளிலிருந்து கடவுள் நீக்கப்பட்டுவிட்டார். ஆனால், மதம் சாராத கடவுளைச் சாராத ஆன்மீகம் ஒன்று பல படைப்புகளில் பொதிந்திருப்பதை நாம் காண முடிகிறது. தத்துவ உலகத்தில் இன்று ஏற்பட்டிருக்கும் பெரிய வெற்றிடத்தை எதைக் கொண்டு நிரப்பப் போகிறோம் என்று தெரியவில்லை. கவிதையும் கலைகளும், தத்துவத்தை அழித்து மேலெழும்பிவிடும் என்னும் அதீத எதிர்பார்ப்பு இன்றளவும் நிறைவேறியதாகத் தெரியவில்லை. மரணத்தின், கொலையின், அழிப்பின் பெருமுகத்தை தினமும் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் நாம், அரசியல் பொய்த்துப் போன இந்தப் பேருலகில் என்ன செய்யப் போகிறோம்?

ஹெய்டி, ஒரு புதினம் என்ற அளவிலேயே இயற்கையோடு இணைந்த ஒரு பேருணர்வை நமக்குத் தந்துவிடுகிறது. நல்லுணர்வில் லயிக்கும் நம் மனம் மதம் சாராத, கடவுள் சாராத ஆன்மீகம் பற்றிய ஒரு புரிதலையும் நமக்குத் தந்துவிட்டது. இப்போதைக்கு இது போதும்.

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலத்தில் வாசித்த இந்தப்
புதினத்தை தமிழில் இப்பொழுது படிக்கும்பொழுது, மொழிபெயர்ப்பில் அதன்
கவித்துவம் காணாமல் போயிருந்ததைக் கவனிக்க முடிந்தது. எனினும் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் ஸ்ரீமதி, கயல்விழி மற்றும் புதினத்தை வெளியிட்டிருக்கும் சந்தியா பதிப்பகத்திற்கும் எனது நன்றிகள்.

00000 0000 0000 நன்றி: உயிர் எழுத்து

கட்டுரை

2011-01-22T06:36:00.000-08:00

உலகின் அழகிய முதல் பெண்:லீனா மணிமேகலையின் கவிதை முகம்

முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில், ஒரு பள்ளத்தாக்கின் சரிவில் பார்த்த ஆதி மனிதர்களின் குடியிருப்பில் அந்தப் பாறைகளைப் போன்றே, அந்த மரங்களைப் போன்றே வெகு இயற்கையான அந்த மனிதர்களின் அ-கலாச்சார வாழ்முறையைக் கண்டு, அது ஓர் அதிசயம் என நினைத்தேன். இயற்கையிலிருந்து ஒரு சிறிதும் பிரியாத அவர்களை, தொல்குடியினர் என்றும் பழங்குடியினர் என்றும் நாம் எழுப்பும் சொல்லாடல்களில் ஒரு அர்த்தமும் இல்லை. நம் காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அவர்களை பழங்குடியினர் என்று ஏன் அழைக்க வேண்டும்? ஆதி மனிதர்களின் மனசாட்சியாக வாழ்ந்தும் எழுதியும் வந்த லெவி ஸ்ட்ராஸ் கலாச்சாரத்தை இயற்கைக்கு எதிரிடையாக வைத்தார். ஒரு நொடியில் ஒரு நாட்டையே அழித்துவிட எத்தனித்திருக்கும் அணுக்கால மனிதர்களாகிய நாம், குகை வாழ்வைத் தாண்டி பல நூற்றாண்டுகளாக பூமி முழுதும் திரண்டிருக்கிற பல்வகை பண்பாட்டுச் சமூகங்களும் குறுக்கு மறுக்காக கட்டி எழுப்பியிருக்கும்
கலாச்சாரச் சுவர்களை இடித்துத் தள்ளிவிட்டு, ஆதிவாழ்வின் அ-கலாச்சார மெய்மைகளை எப்படி மீட்கப் போகிறோம்?

லீனா மணிமேகலை, குகை ஓவியத்தையும் கவிதையையும் ஒரு நேர்கோட்டில் வைத்துப் பார்த்திருப்பது அவரது அ-கலாச்சாரத்தை அடைவதற்கான பெருவிருப்பத்தின் அடையாளமாகவே இருக்கிறது. இயல்புகளின் இயல்புகளுக்குள் பொதிந்த ஆதிப் பெண்ணின் குரல், லீனாவின் கவிதைகளில் பெரும் உக்கிரத்துடனும் கொண்டாட்டத்துடனும் பதிவு செய்யப்படிருப்பதை முதலில் நாம் அவதானிக்கிறோம். எல்லாவிதமான சுதந்திரங்களையும் சுவீகரித்துக் கொள்கிற கவிமனத்தின் கட்டற்ற போக்கில், கவிதையின் வழியாக பெரும் கலாச்சாரத்தின், பாலியல் முகத்தின் கரும் புள்ளிகளை, வெடிவைத்துத் தகர்த்துவிடுகிறார். பலரது கண்டனங்களையும், முகச் சுழிப்புகளையும் கிளப்பிய இவரது தூமத்திக் கவிதைகளை பெரும் கலாச்சாரத்துக்கு எதிரான ஒரு சொல்லியல் நிகழ்த்துப் போராட்டமாகக்
கருதிவிட்டு இவரது கொந்தளிப்பு மிக்க கவிதைகளுக்குள் நுழைந்துவிடலாம். சமீபத்தில் ந.முத்துசாமியின் 'பாஞ்சாலி' என்ற சிறுகதையைப் படித்த பொழுது
இன்று வரையிலும் பாரத கண்டமே பாஞ்சாலியின் தூமையில் நனைந்து கொண்டிருப்பதையும், அவள் துகிலுரியப்பட்ட நிகழ்வு இந்தியர்களின் கூட்டு நனவிலியில் ஆறாத புண்ணாகப் புரையோடியிருப்பதையும் அவதானிக்க முடிந்தது. லீனாவின் கவிதையிலோ தூமை, ஒரு எதிர்-அழகியல், தகர்ப்பு-மொழிப்பாடாக இயங்குவதை எவரும் வெகு எளிதில் புரிந்து கொள்ளமுடியும்.

கட்டற்ற காமத்தின் களிப்பைக் கொண்டாடும் லீனாவின் கவிதைகள் நவீன தமிழ்க் கவிதையின் புதுமொழியில், விதம் விதமான பாலியல் பித்தத்தையும், கொதிப்புகளையும் பெரும் உக்கிரத்துடன் வீசி எறிகின்றன. சங்ககால அகப் பாடல்களில் உள்ளுறையாகவும், திருக்குறளின் காமத்துப்பாலில் மெல்லிய கீற்றுகளாகவும், ஆண்டாளில் உடலை ஆன்மீக வெளிக்குக் கடத்தும் ஏக்கங்களாகவும் தொடரும் தமிழ்ப்பாலியல் கவிதைகளின் தொடர்ச்சியாக லீனா மணிமேகலையின் கவிதைகளும் அமைகின்றன. என் கள்வனின் நாக்கில்/ ஊறுகிறது/ விநோதத்தின் சாவிகள் என்ற வரிகளில் பெண் உச்சமடைகிற ரகசியத்தை, மிக அழகாக, சற்று சாய்ந்திருக்கும் மச்சத்தையும் சேர்த்து என்று கோர்க்கிறார். இந்தக் கடைசி மூன்று வரிகள் என்றைக்குமான அழகியலோடு இருக்க, முந்தைய வரிகள் இன்றைய அழகியலோடு இன்றைய மொழிப்புதுமையோடு ஒரு பின்னலான பாலியல் கவிதை ஆகிவிடுகிறது. இதே போல சாம்பன் கவிதையிலும் கலவியின் பிறிதொரு சித்திரம். "தொய்கிற வேளையெல்லம்/ காம்புகளில் ஏவுகிறது" என பாலியலின் நுண்ணிய அலகுகள் வழியாக, உச்சத்தில் பெண் அடையும் "கலவிகூர்புனல்" என வெளிப்படையான உரத்ததொரு பாலியல் மொழித்தொடரை உருவாக்குகிறார். கடைசி ஆறு வரிகளில் கவிதை திரள்கிறது. உடல்களை புராணிகத்துக்குக் கடத்தும் ரகசியத்தை இக் கவிதை மெல்ல அம்பலப்படுத்திவிடுகிறது. நா மீறிய கடல் கவிதையிலும் "ஈரத்தால் தீ மூட்டியவன்/ தன்/ நாக்கையும் விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டான்/..". என்று விளையாட்டு தொடர்கிறது. வேட்டை மறந்தவன் கவிதையில் யோனிக்காட்டில் புதுக்குகையைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஆதிப் பெண்ணின் தங்கக் கிளிஞ்சல்கள் புதிய ரொமாண்டிசிச சொல்லடுக்குகளை உருவாக்குகிறது. ஒரு நீலப் பரவசக் கவிதையில் "கருவுறுகிறேன் தீவை" என்று இரண்டு சொற்களில் கவிதையை நட்டு வைக்கிறார். நிலவின் துரு, உனக்கு என்ன வேண்டும், மிதக்கும் பாடல், நீ பரப்பு நான் துண்டு ஆகிய கவிதைகள், காதலும் காமமும் மயங்கிய அழகியல் சொல்லாடல்களால் புதிய அகப்பாடல்களாகி விடுகின்றன. "நம்மிடையே ஒரு பிரேதம் கிடக்கிறது" என கொடூரமான பிரிவையும் ஒரு கவிதை பதிவு செய்கிறது. "அன்பொழிந்தவுடன்/ தலைகளைக் கொய்துவிடும் திடம்/ வாய்க்கப் பெறுவதில்லை/" என உறவுகள் அறுந்த கவிதையில் வெண்ணிப்பறந்தலை ஆக முயல்கிறார்

"ஒரு குவளைக் கள்" கவிதையில் "இடுப்பின் கீழ் இறுக்கிக் கட்டப்பட்ட/ என்/ கன்னிமையின் வெற்றிடம்/ யாரும் அறிய முடியாதது/" என்று எழுதுகிறார். கன்னிமை என்பது உடலின் வரலாற்றில் ஒரு கால் புள்ளி. அவ்வளவு தான். ஒவ்வொரு கலவிக்கு முன்பும் பின்பும் எல்லாப் பெண்களுமே கன்னிகள் தான். பெண்களின் இடுப்புகளில் பூட்டு மாட்டும் ஆணாதிக்க சமூகக் கட்டமைப்பின் பொய்ப் புனிதங்களில் ஒன்றுதான் கன்னிமை. எனவே தான் "என் கற்பின் கட்டியங்காரி/ நான்/" என திட்டவட்டமாக அறிவித்துவிடுகிறார். "கசியும் சொல்" கவிதையில் துர்வாடையைப் பரப்பும் துரோகத்தின் ஆடைகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட இவரது பறவைகளின் அலகுகளில் ஒரு புதிய சொல் தொற்றிக் கொள்கிறது. புதிய சொல் உள்ளவரை லீனா மணிமேகலை புதிய பெண்தான். "நாடோடி" கவிதையில் யாதொருவரும் தங்கள் தடையங்களைக் களைந்துவிட்டு புத்துயிர் பெறும் வழியை சொல்லித் தருகிறார். நாம் நமது கலாச்சாரத்தின் எல்லாத் தடையங்களையும் அழித்துவிட்டு நிர்வாணிகளாக மட்டுமே காம வெளிக்குள் நுழைய முடியும். கலவியின் ஒற்றைக் கணத்தில் ஆணும் பெண்ணும் அடைகிற மெய்மையை, ஆன்மீகத்தை, பிரக்ஞைக்குள் செலுத்தி, சமூகவெளி முழுமைக்கும் நாம் வழங்க முடியுமா? உலகின் பாலியல் இலக்கியங்கள் எல்லாம் இந்தப் புள்ளியில்தான், வியப்பின் வினாக்களோடு நிற்கின்றன.

இவரது இன்னொரு முக்கிய முகம் தன்னைத் தானே கொண்டாடிக் கொள்கிறது. பெண்ணிய உடல் மொழியின் முக்கியத்துவத்தை முற்றிலும் புதிய கோணத்தில் பேசும் இந்தக் கவிதைகளை ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன்னைப் பற்றிய கவிதைகளாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆண் கவிகள் கூட இந்த அளவுக்கு பெண்ணுடலைக் கொண்டாடியதில்லை. "உடல்=பிரதி=உடல்" கவிதையில் ஒரு வசீகரமான மொழியில் உடலைப் பிரதியாக்கி விடுகிறார். "கனவு நினைவு கனவு" என்ற கவிதையில் ஒரு வெகு விநோதமான கொஞ்சுதலைக் காண்கிறோம். "குலவையிட்ட" என்ற ஒரே சொல் மூலம் இந்தக் கவிதை தன் நடனத்தை நிறைவேற்றி விடுகிறது. இந்தக் கொண்டாட்டம் தவளையின் பாடல் கவிதையில் வேறு வேறு வகையான அழிப்புகளோடு உள்-இணைப் பிரதியாக பெரும் அதிர்ச்சியூட்டும் கவிதையாகிவிடுகிறது.

இந்தத் தொகுப்பில் சாம்பல் மரம் என்ற கவிதை ஒரு தனி இடத்தை பிடித்திருக்கிறது. கூடு திரும்ப முடியாத பறவையின் இந்தப் பாடலை வாசிக்கிற எல்லாத் தந்தையரின் கணுக்களிலும் பதித்து விடுகிறார். தந்தையரைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற குரல்களின் மத்தியில் இந்தக் கவிதை தனித்து நிற்கிறது. என் மகளே எழுதிய கவிதை போல உணர்ந்தேன்.

ஆனால் லீனா மணிமேகலையின் பிரதான கவிதைமுகம் விலக்கப்பட்ட குருதியில் நனைந்த ஆதிமுகமாக இருக்கிறது. புத்தகம் முழுதும் குருதி கொட்டி சிவப்பேறிக் கிடக்கிறது. இந்தக் கவிதைகள் ஒரு பழைய நிகழ்வை ஞாபகமூட்டியது. எனது கல்லூரி நாட்களில் ஒரு விடுமுறை சமயத்தில் வீட்டில் தனியாக உட்கார்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஏதோ வாசலில் நிழலாடியது. இரண்டு பள்ளிச் சிறுமிகள் தயங்கியபடி நின்றிருந்தார்கள். ஒருத்தி ஜோதி. உறவுக்காரப் பெண். இன்னொருவள் அவளது தோழி. "அண்ணே ஜோதியைக் கொண்டு போய் அவங்க வீட்ல விட்ருங்கண்ணே, மேத்ஸ் மிஸ் சொல்லிவிட்டாங்க." என்றாள். ஜோதி அழுதபடி கன்னமெல்லாம் உப்பிப் போய் இருந்தது. ஜோதியின் வீடு எங்களூர் கண்மாயின் அக்கரையில் உள்ள முள்காடுகளைத் தாண்டி பனைமரக் கூட்டங்களுக்குள் இருந்தது. அந்தப் பெண் எனக்குப் பக்கத்தில் வந்து மெதுவாக "ஜோதி சடங்காயிட்டாண்ணே அதான்". என்று கூறிவிட்டு ஓடிவிட்டாள். எனக்கும் திகைப்பாகிவிட்டது. சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டு கிளம்பினேன். கதவைப் பூட்டப் போனபோது "இருங்க" என்று என்னைத் தாண்டி கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு அடுப்பங்கரைக்குள் நுழைந்து கதவை சாத்திக் கொண்டாள். அடுப்பங்கரையில்தான் அங்கணம் இருக்கிறது. அங்கணத்தில் அவள் கழுவுக்கொள்கிற சப்தம் கேட்டது. அவளைக் கூட்டிக் கொண்டு வற்றிய கண்மாய் வழியாக நடந்தபொழுது அவளது உடையில் படிந்திருந்த இரத்தத்தைப் பார்த்ததும் எனக்கும் அழுகை வந்தது. பெண்களுக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு துயரம் வர வேண்டும் என்று பலவாறாக யோசித்தபடி நடந்துகொண்டிருந்தேன். இயற்கையின் புரியாத புதிர், அன்றே என்னை ஒரு பெண்ணியப் பிரக்ஞை உள்ளவனாக மாற்றி இருந்தது. காலத்தின் சுழற்சியோடு உடல்ரீதியாக பெண் ஒவ்வொரு மாதமும் இயற்கையைத் தொட்டுக் கழுவுகிறாள். ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் ஒரு தனியான காலச்சுழற்சி இருப்பதால் அவள் ஒரு விண்கோளுக்கு ஒப்பாகிவிடுகிறாள். தான் ஒரு விண்மீன் என்றும் பெருஞ்சக்தியைக் கொண்டவள் என்றும் விலக்கப்பட்ட குருதிமூலம் அவள் உணர்ந்துவிடுகிறாள்.
லீனா மணிமேகலையும் விலக்கப்பட்ட குருதியால் ஒரு பிரளயத்தையே உண்டாக்கிவிடுகிறார். வாழ்த்துக்கள்.

Samayavel 13.12.2009

.

மொழிபெயர்ப்பு

2011-01-22T04:54:00.000-08:00

ஜேன் ஹிர்ஷ்பீல்டு கவிதைகள்
தமிழில்: சமயவேல்

1. கடிகாரம்

இரவுக் குளம்
அதன் சில இலைகள்
மிதக்கின்றன:
இல்லாத நட்சத்திரங்கள்
மேற்பரப்பில் துள்ளுகின்றன

ஆனாலும்கூட
விழும் பொருட்கள்
உடைக்கின்றன ஒவ்வொன்றும் அடுத்ததை
அழகு, ஆழ்துயர்கள் புரள்வது
இலைகளின் நகர்வு
முழு இரவும், மெதுவாக,
மீண்டும் அவை சிவப்பாகும் வரை.

2. பொய் கூறல்

அவன் தூரிகையால் கித்தானைத் தொடுகிறான்
ஒரு வேகமான இழுப்பில்
திறந்துவிடுகிறான் ஒரு பறவையை ஆகாயத்தில்
பின், நகர்ந்து யோசிக்கிறான்
இரக்கம் கொள்கிறான்
திறந்துவிடுகிறான் இன்னொன்றை.

3. தாடியுள்ள பெண்

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கவனித்தாள்
அவள் எண்ணியது
மூன்று கருப்பு முடிகளையும் பிடுங்கிவிட,
நாட்கள் குறைவாக இருந்தன;
அவளது விரல்கள் தாடையைத் தொட்டன
பிறகு மறந்துவிட்டது
இவ்வாறு சோர்வு வளர்ந்து சுருள்கிறது ஞானமாக.

4. இதயத்திற்கு ஒன்று வரை தான் எண்ணத் தெரியும்

சங் சீனத்தில்
இரு துறவி நண்பர்கள் அறுபது ஆண்டுகளாக
கவனித்தார்கள் வாத்துகள் கடப்பதை
அவை எங்கே செல்கின்றன?
ஒருவர் மற்றவரை சீண்ட, அவரால் கூற முடியவில்லை

அந்தக் கணத்தின் மௌனம் தொடர்கிறது

அவர்களது நட்பை கற்கப் போவதில்லை எவரும்
தரிசனங்களின் கோவன் நூற்களில்.
ஒருவருக்கும் அவர்களது பெயர்கள் ஞாபகத்தில் இருக்காது.

சில சமயங்களில் நான் அவர்களை நினைக்கிறேன்
துயரத்தால் கலக்கமுற்று நின்றுவிடுகிறேன்
அவர்களது இறகுகள் நிரம்பிய இலையுதிர்கால அங்கிகளுக்குள்
வாத்து மட்டத்த்திற்கு மடித்துத் தைக்கப்பட்டு

மலைகளின் பிரம்மாண்டத்தால் அகேகமாய் விழுங்கப்பட்டு
ஆனால் இல்லை இன்னும்.

சற்றுக் குறைவாகவே சப்தமிடும்
இன்னும் விழுங்கப்படாத வாத்துகள் போல;
நாம் கூட, என் காதல் கூட, முற்றிலுமாகத் தொலைக்க முடியாதது
போல.

5.எடைபோடுதல்

இதயத்தின் காரணங்கள்
தெளிவாகத் தெரிகிறது,
மிகக் கடினமானவைகள் கூட
பதிந்திருக்கும்
அதன் சவுக்குத் தடங்களும் துயரங்களும்
மற்றும் மன்னிக்கப்பட வேண்டும்.

வறட்சியில் பசித்திருக்கும் புள்ளிமான்
இறுதியில் தன்னை விழுங்கிவிட்ட
வறட்சியில் பசித்திருக்கும் சிங்கத்தை
மன்னித்துவிடுவது போல
பிறகு விருப்பத்துடன் நுழைகிறது
அவள் மறுக்க முடியாத வாழ்வுக்குள்,
சிங்கம், உண்ட பிறகு
அதை நினைக்கப் போவதில்லை

ஆனந்தத்தின் வெகு சில தானியங்கள்
எல்லா இருளுக்கும் எதிராக அளக்கப்படுகிறது
இன்னும் தராசு சமநிலையில் இருக்கிறது

உலகம் நம்மிடம் கேட்கிறது
நாம் கொண்டிருக்கும் பலத்தை மட்டும் நாமும் கொடுக்கிறோம்
பிறகு அது மேலும் கேட்கிறது, நாம் அதைக் கொடுக்கிறோம்.

000

6. இரண்டு முடிவுகள் கொண்ட கவிதை

சொல்லுங்கள் மரணம் என்றதும் முழு அறையும் உறைகிறது
படுக்கைகள் நகர்ந்துகொண்டிருப்பது நின்றுவிட்டது
விளக்குகள்கூட எரியவில்லை
தான் கவனிக்கப்படுகிறோம் என எச்சரிக்கை அடைந்த ஓர் அணில் திடீரென
உணர்வதுபோல

அந்தச் சொல்லை தொடர்ந்து கூறும்போது
பொருள்கள் முன் செல்லத் தொடங்குகின்றன
சட்டென அறுபடும் நூலென துண்டாடிய ஒரு திரைப்படச் சுருள்மேல்
எழும்புகிறது உங்கள் வாழ்க்கை.

இதைத் தொடர்ந்து கூறிக்கொண்டேயிருங்கள்
இதை கணத்துக்குக் கணம் உங்கள் வாயில் பிடித்து வைத்திருங்கள்
அது வேறொரு அசைகொண்ட சொல்லாகிறது.
குவிந்திருக்கும் பிணங்களைச் சுற்றுகிறது ஒரு பெருவணிகக் கூடம்.

மரணம் பெரும்பசியோடு இருக்கிறது அது விழுங்குகிறது வாழ்பவை
எல்லாவற்றையும்
வாழ்க்கை பெரும்பசியோடு இருக்கிறது அது விழுங்குகிறது இறந்தவை
எல்லாவற்றையும்
இரண்டுமே ஒருபோதும் திருப்தி அடைவதுமில்லை ஒருபோதும் நிறைவு
கொள்வதுமில்லை
ஒவ்வொன்றும் விழுங்குகிறது விழுங்குகிறது இந்த உலகை.

வாழ்வின் பிடியைப் போலவே சாவின் பிடியும் வலிமையோடு இருக்கிறது.

(ஆனால் மறைந்தவர்கள், பிரியமுள்ள மறைந்தவர்கள், ஓ... எங்கே?)

000

7. விடிவதற்குள் சீனக் கவிதையை வாசித்தல்

தூக்கமின்மை மீண்டும்,
நான் விழித்துக் கொள்கிறேன்.
ஒரு குளிர்ந்த மழை
ஜன்னலில் துடிக்கிறது
எனது காஃபியைப் பிடித்தபடி
நான் ஆழ்ந்து சிந்திக்கிறேன் டூ பூவின்
கவிழ்க்கப்பட்ட ஒயின் கோப்பையை
அவரது ஜன்னலில், பனி,
பன்னிரண்டு நூற்றாண்டுகள் விழுந்திருக்கிறது,
அவரது கைக்கடியில்,
கறுப்பு மை இன்னும் உலரவில்லை
"அட்ச்சரங்கள் பயனற்றவை"
வயதான கவிஞன், தனித்திருக்கிறான்
அவனது கரியடுப்பு காலியாக இருக்கிறது
நூற்றாண்டுகளின் புகழ்
வெப்பம் உமிழவில்லை
அவரது கவிதைகளில், நான் அறிவேன்,
ஒரு துறை
மொழிபெயர்ப்பில் தொலைந்திருப்பதை,
இங்கே, மீந்திருப்பது உறைபனிப்புயல் மட்டுமே.

00000

கட்டுரை

2010-06-06T05:58:00.000-07:00

மதிப்புரை: சமயவேல்

அய்யப்பமாதவனின் தானாய் நிரம்பும் கதைவெளிகள்

நண்பர் எஸ்.செந்தில்குமாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபொழுது அண்மையில் தமிழ்க் கவிஞர்கள் பலர், கதைக்காரர்களாக மாறிவிட்டிருப்பதைக் கவனப்படுத்தினார். கதைக்காரர்கள் கவிதை எழுதுவதுதான் கொஞ்சம் ஆச்சர்யமான விஷயம். எனது பெருமதிப்பிற்குரிய சுந்தர ராமசாமி, பசுவய்யா என்ற பெயரில் கவிதை எழுதுகிறார் என்பது, எழுபதுகளில், கொஞ்சம் வியப்புக்குரிய விஷயமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அந்த காலகட்டத்தில் பலரும் கவிதை, சிறுகதை, புதினம் என்று வடிவ ஒவ்வாமைகள் அற்ற பெரும் படைப்பாளிகளாக இருந்தார்கள். அற்புதமான கவிஞன் யூமா வாசுகி, "இரத்த உறவு" என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஒரு புதினத்தைத் தர

முடிந்ததல்லவா? சமீபத்தில், பெரும் கதைக்காரரான எனது இனிய நண்பர் நாஞ்சில்நாடன் முழுமூச்சாக கவிதைகளை எழுதிக் குவிப்பதைப் பார்க்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது. பண்டைத் தமிழ்க்கவிதை, ஒரு பேராறாக, அவருக்குள் ஓடிக் கொண்டிருப்பதை அவரது புனைவுப் பிரதிகளிலேயே காணலாம். கவிதை எந்த மனிதனை விட்டும் நீங்குவதே இல்லை என்பதாகத்தான் இதை நான் புரிந்து கொண்டேன். எல்லா சேதன அசேதனப் பொருட்களுக்கும், கவிதை, உயிரென ஒளியென நிழலென ஏதேனும் ஒரு ரூபத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கத்தான் செய்யும். பல பெரும் புதினங்களுக்குள் கவிதை ஆறுகள் போல பரந்து ஓடிக்கிடப்பதையும், பல சிறுகதைகளுக்குள் கவிதை ஆத்ம ஒளியாகப் புகுந்து கதையை பிறிதொரு தளத்துக்கு நகர்த்துவதையும் பார்க்கிறோம். கவிஞர்கள் கதை எழுதுவதும், கவிதைக்குள் கதை வைப்பதும் பல காலமாக நடந்து வருகிற காரியம்தான்.

மகாகவி பாரதியின் மொழிபெயர்ப்பில் தாகூரின் எட்டு சிறுகதைகளை அண்மையில் மீண்டும் படித்தபொழுது அதிர்ந்து போனேன். எட்டுக் கதைகளும் மதிப்பிடவே முடியாத அற்புதமான கதைகள். அந்தத் தொகுப்புக்கு முன்னுரை எழுதியிருக்கும் ஸ்ரீ சுசீந்திரம் யக்ஞ நாராயணா, "கவிதா சத்யங்கள்" என்றொரு சொற்பிரயோகத்தைக் கையாளுகிறார். "கவிதா

சத்யம்" என்பதெல்லாம், இன்றைய தினம், ஒரு மரித்துப் போன சொற்கட்டு. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அந்த காலகட்டத்திற்குத் தேவையானதொரு சாராம்சமான விழுமியத்தை, கவிதை தன் ஆத்மாவில் ஏந்திக் கொள்கிறது. விரிந்த பெரும் சமூகமாக, படைவலிமையின் அடிப்படையில், மோதும் தேசங்களின் குடிகளாக, மனிதன் வாழத் தொடங்கிய பிறகு சத்யம் போன்ற விழுமியங்கள் மூலம் தனிமனிதனின் ஆத்மாவைக் காப்பாற்றிவிடலாம் என்று கருதினார்கள். ஆனால் அவர்களே ஆள்பவர்களுக்கும் குடிமக்களுக்கும் வெவ்வேறு வகையான சத்யங்களைத் தரமுடியாத தருணங்களில் குழம்பி நின்றார்கள். இன்று நவீன தமிழ்க்கவிதை, ஒரு நொய்மையான, திசைகளற்ற குழப்பங்களுடன், மனிதன் தோன்றியதிலிருந்து இன்று வரைக்குமான பெரும் வரலாற்றுடன் மோதியபடி, குற்றவியல் இழைகளுக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறது. அது பெண்மை பூசியதொரு குரலில் தனக்கொரு வழி கேட்டு, மொழியிடம் மன்றாடிக் கொண்டிருக்கின்றது. இத்தகைய தருணங்களில்தான் இளங்கவிகள் புனைவின் பக்கம் மெல்ல நழுவிவிடுகிறார்கள். கவிதைகள், அவற்றை எழுதிய கவியை பிறாண்டவும் குதறவும் செய்கிற அபாயம் இருக்கிறது. வரிகள் அதை எழுதியவருக்கே பாதகமாக இயங்கவும் கூடும். மாறாக, கதையை எழுதி முடித்தவுடன் அப்பாடா என்று ஒரு பாரத்தை இறக்கிவைத்த நிம்மதி ஏற்படுகிறது. எழுதியவனுக்கு அகரீதியான விடுதலையை கொடுக்க புனைவுகள் சித்தமுடன் காத்திருக்கின்றன.

மிகச் சிறந்த சிறுகதைகளை எழுதியிருக்கும் எனது நெருங்கிய நண்பர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்திடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, " நாவல் எழுதாவிட்டால் அவ்வளவுதான். நம்மை யாரும் கவனிக்கமாட்டார்கள்" என்று குறிப்பிட்டார். கவிஞர்கள் சிறுகதை எழுதுவதும், சிறுகதைக்காரர்கள் நாவல் எழுதுவதும், சாதா நாவல் எழுதியவர்கள் சரித்திர நாவல் எழுதுவதும், பிறகு அவர்கள் சினிமாவுக்கு வசனம் எழுதப் போவதும் என, நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தமிழ்ப் படைப்புலகின் வடிவ நெருக்கடியைப் பார்த்து சிரிப்பதைத்தவிர வேறு வழியில்லை.

அய்யப்பமாதவனின் சிறுகதைத் தொகுப்பைப் பார்த்ததும் சந்தோஷமாக இருந்தது. என்னுடைய அனுபவத்தில் ஒரு கச்சிதமான சிறுகதைத் தொகுப்பு என்பது ஆல்பர்ட் காம்யூவின் Exile and Kingdom என்ற தொகுப்புதான். அந்தத் தொகுப்பின் எல்லாக் கதைகளும், காலகாலத்திற்கும் நிற்கக்கூடிய அருமையான கதைகள். அதைப் போன்று தமிழிலும் கச்சிதமான

தொகுப்புகள் என்று நான் கருதுபவை வண்ணநிலவனின் "எஸ்தர்" சா.கந்தசாமியின் "தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள்" கோணங்கியின் "மதினிமார் கதைகள்" . இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் இவை எல்லாமே அந்தப் படைப்பாளிகளின் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்புகள் என்பதுதான். அய்யப்பமாதவனின் இந்தத் தொகுப்பும் முதல் தொகுப்பு என்பதால், இந்தக் கதைகளை ஆவலாகப் படிக்கத் தொடங்கினேன்.

" தானாய் நிரம்பும் கிணற்றடி" கதையில் அகால மரணத்தில் தங்கையை இழந்த ஒரு அக்காவின் சிதைவுண்ட மனவுலகம், ஒரு கனவுபூர்வமான உளவியல் தடத்தில் நகர்கிறது. அய்யப்பமாதவன் கதையை எழுதாமல், கதையின் நிழலை எழுதுகிறார். ஒரு நிசியோடும், தூங்குகிற வீட்டின் இரவோடும், இரவின் நிலவியலோடும் அப்பெண்ணின் உளவியற் தவிப்பைத் தைத்துவிடுகிறார். ஒரு மெல்லிய நூல் அளவே இருக்கிற மனிதமனம், நிகழ்ந்துவிட்ட மரணத்தை ஒத்துக் கொள்ள மறுக்கும் கலகத்தை நாம் மனநோய் என்கிறோம். கவித்துவ துக்கம் கதை முழுதும் கசிகிறது. அப் பெண்ணைப் புரிந்து கொண்டு அவளைத் தூங்கச் செய்கிற ஆண் பாத்திரம் ஒரு ஆறுதலாக இருக்கிறது. கதையின் நிழலுக்குள் அதன் ஆத்மாவை இழுத்துவரும் வேலையை

இவரது கவிதாமொழி எளிதாகச் செய்துவிடுகிறது.

"பீடியை மனித உருவில் பார்த்தால் எப்படி இருக்குமோ அதுமாதிரி இருக்கிறான். அவன் பீடியைக் குடிக்கும்போது பீடியே பீடி குடிப்பது மாதிரி இருக்கும்" என்று ஒரு கதை தொடங்குகிறது. ஒரு சிறந்த கதை, மிகச் சிறந்த வரிகளோடு தொடங்குவது தற்செயலாக அமைவதுதான் சரி. இந்தக் கதை அதன் தொடக்க வரிகளையே கதை முழுதும் சுமந்து வருகிறது. வழ்வோடு பொருந்திப்போக முடியாத கலைஞனின் பாடுகள் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. நீல வண்ணத்தில் மட்டுமே தன் குழந்தையையும் மனைவியையும் ஆறுதலையும் காணமுடிகிற கலைஞன், நண்பனின் அரவணைப்பில் ஓரினப் புணர்ச்சியாளனாக மாறுகிறான். நீலம் தான் காரணம். இப்படித்தான் இருக்கிறது எங்கள் வாழ்க்கை என நம் முகத்தில் அறையும் இம்மாதிரியான கதைகள் வந்து கொண்டுதான் இருக்கும்:நமது மொத்த வாழ்க்கையும் மாறுகிற பூகம்பம் ஏதேனும் நிகழ்கிறவரை. உறிஞ்சிக் உறிஞ்சிக் குடித்து, வீசி எறியப்பட்ட துண்டு பீடிகளைப் போலவே மனிதர்களும் வீசி எறியப்படுகிறார்கள். சரியான பீடிக்கதை.

இதே ரீதியில், எவ்வளவோ இடிபாடுகளுக்கு நடுவில், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் உயிர்த்திருக்கும் ஒரு கலைஞனைப் பற்றிய கதைதான் "தங்கக் கயிற்றில் தூக்கிலிடப்படும் முன்...." கதையும். ஆனால் நடப்பு வாழ்வின் நெருக்கடியைத் தாங்க முடியாமல், மூன்றாம் பக்கத்திலேயே கதை ஒரு கனவுலகுக்குள் நுழைந்து விடுகிறது. அங்கே அவனுக்கு வேண்டிய எல்லாம், வேண்டும் மட்டும் தரப்படுகிறது. அவனது எல்லா விருப்பங்களும், படம் எடுப்பது மற்றும் அது பாராட்டப்படுவது உட்பட அவனது எல்லாக் கனவுகளும் நிறைவேறுகிறது. ஆனால் இவை எல்லாவற்றுக்கும் விலையாக அவன் தங்கக் கயிற்றில் தூக்கிலிடப்படுகிறான். தமிழ்க் கலைஞர்களின் கதை இப்படித்தான் இருக்கிறது. கதை திடீரென கனவுலகத்துக்குள் நுழைந்து, சினிமாவுடன் அய்யப்பமாதவனுக்கு இருக்கும் நெருக்கத்தைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடுகிறது. நல்ல வேளையாக மாய யதார்த்தம் என்ற மார்க்யூஸ் வகை பதார்த்தம், நடப்பு தமிழ் இலக்கியத்தில் சிறந்த பதார்த்தமாகக் கருதப்படுகிறது.

மாறுகண் கொண்ட பெண்கள் எப்படியாவது மிகச் சிறந்த கதைகளுக்குள் நுழைந்து விடுகிறார்கள். வினோதம், மாறுகண் என்னும் உறுப்பாக, அப்பெண்ணின் உடலை சதா அழித்து அழித்து எழுதத் தொடங்குகிறது. கதையின் முதல் பத்தியில் பேரழகியாகத் தோன்றும் அப்பெண்ணின் திருமணம் தடைபட்டுக்கொண்டே போவதற்கு அவளது மாறுகண்தான் காரணமா? மாறுகண் பெண்ணுக்கும் ஒரு கனவு வருகிறது. முள்ளங்கி போன்ற வெண்மை நிறத்தோடு ஆறடி உயரத்தில் ஒருவன் அவள் நித்திரைக்குள் நுழைகிறான். அவளது அழகு குறித்த சொற்களால் அவளை மயக்கி, அவளது உடலில் நீந்துகிறான். காமக்குளத்தில் இருவருமே வீழ்கிறார்கள். ஆனால், பெண்பார்க்கும் படலத்திற்குப் பிறகு வரும் இதே காமக்கனவு, புனைவுக்கும் நிஜத்திற்கும் நடுவிலுள்ள கோட்டை அழித்துவிடுகிறது. அந்த உயர்ந்த வெண்ணிற ஆண்மனிதன் அசல் ஆண் என்றும், தான் கருக்கொண்டுவிட்டது போலவும் மயங்குகிறாள். இந்தக் கதைக்கான திறவுகோல் இந்தக் கதையின் மொழிக்குள் பொதிந்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. கதைகூறலின் தொனி ஒருவகை FOLKன் தொனியை கொண்டிருக்கின்றது. ( FOLK என்ற சொல்லுக்கு தமிழில் நாட்டார் வழக்காறு என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதில் எனக்கு சம்மதமில்லை. ஒரு சரியான

சொல்லை விரைவில் கண்டுபிடிப்பேன்). மொழியின் இந்தத் தொனி இக் கதைக்குள் பொதிந்திருக்கும், கந்தர்வ மணம் மற்றும் உறவு கொள்ளாமலே கருக்கொள்தல் எனும் புராணிகத்தின் சாயலைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடுகிறது. புராணிகத்தை, நவீன வாழ்வின் பரப்பில், ஒரு உத்தியாக மட்டும் அய்யப்பமாதவன் கையாள்வதால், கதையின் இறுதியில், பித்துப்பிடித்தவள் போல், இருள் அப்பிய முகட்டைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருக்கும் மாறுகண் பெண்ணின் துயரம் நம்மையும் அப்பிக்கொள்கிறது, அந்த 'அவன்' யார் என்று கதைக்குள் சென்று தேடும் அவசியம் அற்று.

ஏழேழு ஜென்மத்திற்கும் பாலும் மீனும் வாங்கிக்கொண்டிருக்கும் பூகைக்காரியின் கதையும் தொகுப்பில் நல்ல கதைதான். கிட்டத்தட்ட நாற்பது வயதைக் கடந்த, தலைமுடிகளில் பல வெள்ளிக் கம்பிகளாக மாறிவிட்ட, மணமாகாமல், தனிமையில் வாழும் பெண் ஒருத்தி பூனைகளை வளர்ப்பதில், அவைகளுக்கு உணவூட்டுவதில், அவைகளைக் கொஞ்சுவதில், தன் வாழ்வை அர்த்தப்படுத்திக் கொள்கிறாள். சமூகத்தின் பொதுவாழ்வோடு இணங்கிப்போகாத எதையும் ஈவு இரக்கமற்று, சமூகம் அழித்தொழித்துவிடுகிறது. பொதுவாழ்விலிருந்து விலகி இருப்பவர்களை உளவியல் பூர்வமாக அணுகும் பக்குவம் நம்மில் எவருக்கும் இல்லை. ஒரு கைப்பிடிச் சோறு போன்றே, ஒரு விரல் பற்றும் அன்பைத் தேடாத ஆணோ பெண்ணோ இங்கில்லை. ஆனால் அந்த அன்பைத் தருகிற பூனைகள் விஷம் வைத்துக் கொல்லப்படுகின்றன. முதிர்கன்னிகள் பற்றிய இந்தமாதிரியான கதைகள் இந்தியாவில் மட்டும்தான் வரமுடியும். திருமணத்திற்கு முன்பான உறவு பற்றிய திருமதி.குஷ்பு அவர்களது வழக்கில், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் கூறிய கருத்துக்களையே புரிந்து கொள்ளமுமுடியாத போலியான சமூகம் நம்முடையது. அந்தப் பெண் ஏழேழு ஜெனமத்திற்கும் மீனும் பாலும் வாங்க வேண்டியதுதான். வேறு வழியில்லை.

தொகுப்பின் கடைசியிலிருக்கும் "காதலின் ஆழ்கடல் ஆழ்கடலை அழைக்கிறது" கதை வெகுசிறப்பான சொற்களால் எழுதப்பட்ட கவிதைக் கதையாக இருக்கிறது. தமிழ்த் திரைப்படம் ஒன்றைத்

தியேட்டரில் பர்த்துவிட்டுத் தூங்கியபிறகு வரும் பயங்கரமான கனவு போல கதை ஓடுகிறது. விரட்டி விரட்டிக் காதலிக்கும் தமிழ்த் திரைப்பட வன்முறைக் காதல்கள், இளைய தலைமுறையை வெகுவாகப் பாதித்துக் கொண்டிருப்பதை நான் நேரிடையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருகிறேன். இந்தக்

கதை, தன் கவிதையின் பெரும்பலத்தில் நின்று, கதையாளர் அய்யப்பமாதவனை ஏமாற்றிவிட்டதாகக் கொள்ளலாம்.

"தொந்திக் கணபதியின் வாகனம் நகரும் செஸ்போர்டு" கதை, அற்ப அன்றாட வாழ்வை நகர்த்துவதில் சூழலுக்கும் மனிதனுக்கும் நடக்கும் நுண்ணிய போராட்டத்தை, ஒரு செவ்வியற் புள்ளியில் குவிக்க முயல்கிறது. இரு சிறிய அறைகளுள்ள வாடகை வீட்டில் வாழும் தம்பதிக்கு தொல்லை தரும் ஒரு மூஞ்சுறு எலியைக் கொல்லும் சிரமமான கடமையை, நமது மரபுப்படி, கணவன் ஏற்றுக்கொள்கிறான். கதை தன் போக்கில் நகரும் போதே

ஒரு இணைக் கதையை நமக்குள் எழுதிக் கொண்டே வருகிறது. தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் இருப்பது மூஞ்சுறு மட்டுமா? ஒரு அப்பாவிக் கணவனை ஏவிக் கொண்டே இருக்கிற அந்தப் பெண், ஒரு கொத்தனாரைக் கொண்டு எலிப்பாதையை அடைத்துத் தரமுடியாத வீட்டுச் சொந்தக்காரன், இவனது அவஸ்தையை வேடிக்கை பார்க்கிற சக குடித்தனக்காரர்கள், எலிகளைக் கொல்ல நவீன செஸ்போர்டுக் கருவிகளை உற்பத்தி செய்யும் சந்தை, ஒரு உயிரைக் கொல்வதில் ஒரு நியாயமான மனிதனுக்கிருக்கும் தடுமாற்றம் என கதை, தன்னளவில், நவீன செவ்வியற் சிக்கலின் நுட்பமான இழைகளைப் பின்னுகிறது. இத் தொகுப்பின் அனேகக் கதைகள் மையப்படுத்தும், ஆண் பெண் சேர்ந்து வாழ்வதில் இருக்கும் நுட்பமான கீறல்களையே, கச்சிதமாக எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கதையும் எழுதிச் செல்கிறது.

இதே தம்பதியரை, "குறுக்கு வெட்டுப் பாதைகளில் உலவும் பொய் பேசி" கதையிலும் சந்திக்கிறோம். தனது மறதி காரணமாக, வீட்டின் பூட்டைத் திறக்க முடியாமல் போகும், ஒரு இக்கட்டான தருணத்தை அந்தக் கணவன் கடக்கிற பொழுது அவனுள் ஏற்படும் மனவோட்டங்களாகக் கதை விரிகிறது. புற ஊதாக்கதிர்கள் போன்ற

பார்வைகளை அவன் மீது வீசி பொசுக்கிக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பெண் ஏன் இப்படி இருக்கிறாள் என்று யோசிக்கிறோம். அவளிடம் கேட்டால் அவள் என்ன சொல்வாள்? பீடிக் கதையில் அவனோடு வர மறுக்கிற அதே பெண்தான் இவளும். ஓர் அப்பாவிக் கணவன் எல்லாக் கதைகளிலும் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறான். இதை, ஒரு அராஜகம் மிக்க ஆணியப் பிரதி

என்று ஏதேனும் ஒரு பெண் கூறினால், நண்பர் அய்யப்பமாதவன் என்ன பதில் கூறுவார்? நான் வேண்டுமென்றா செய்கிறேன் என்று ஒரு அப்பாவியாக நிற்பார். அல்லது சமூகம், சூழல், நுகர்வுக் கலாச்சாரம், உலகமயமாக்கம், காலனியம் என்று பலவாறாக முழுச்சமூக விளக்கம் அளிக்கும் விரிவுரைகளைத் தொடங்கக் கூடும். இது இப்போதைக்கு இப்படித்தான் இருக்கிறது.

அய்யப்பமாதவன், காலம் தாலாட்டும் உண்மையான கலைஞன் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. கவிதையில் அவர் சாதித்திருப்பது போன்றே, கதைகளிலும் அவர் சாதிக்கமுடியும் என்று நம்புகிறேன். அதற்கு வலையை வாழ்வின் பெரும்பரப்பில் வீசுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

**********

தானய் நிரம்பும் கிணற்றடி

சிறுகதைகள்

அய்யப்பமாதவன்

தமிழ்வனம், சென்னை 600076.

விலை ரூ.50/-

--------------------------------------------------------------------------

க.சமயவேல்

12, சேக்கிழார் தெரு (மாடி), ஜோஸப் மருத்துவமனை அருகில், பீ பீ குளம், மதுரை 625002.

--------------------------------------------------------------------------

2009-07-31T07:26:00.000-07:00

தனிமையின் பள்ளத்தாக்கில்
சி மோகனின் தண்ணீர் சிற்பம்

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனிமனிதனே என்பது ஓர் அரை வாக்கியம் என்றால் எல்லா மனிதர்களும் ஏதேனும் ஒரு குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் தான் என்பதும் ஓர் அரை வாக்கியம் தான். இந்த இரு வாக்கியங்களையும் இணைத்துப் படித்தாலும் சரியாக இருப்பது தான் வேடிக்கை. நகுலன் தனது இளம்நண்பர்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டாம் என்று சொல்கிற ஆலோசனைக்கு காரணமாகச் சொல்வது மனிதன் தனியானவன் என்பதைத்தான். அதற்காக திருமணம் ஆனவர்களை தனிமையின் துயரம் தீண்டுவதில்லையா? திருமணம் ஆனவர்கள் ஆகாதவர்கள் என எல்லா மனிதர்களையும் புறக்கணிப்பின் தனிமை கொடும் துயரப் பள்ளத்தாக்கில் எறிந்து விடுகிறது. மனிதன் குழுவாக இருக்கும் பொழுது புறக்கணிப்பை ஒரு போராட்ட வடிவமாக பயன்படுத்துவதைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் தனிமனித உறவுகளில் வீசப்படுகிற புறக்கணிப்பின் கொடுவாள் நம் அனைவரது மார்பிலும் பாய்ந்து துடிக்கத் தொடங்குகிறோம்,

சிங்கத்தை அதன் குகைக்குள்ளேயே சென்று சந்திக்கும் எத்தனிப்பில் தனிமையை தனிமையின் பள்ளத்தாக்கிலேயே சந்தித்து அதனோடு சமநிலை குலையாமல் உவகையோடு உரையாடும் சி மோகனை தண்ணீர் சிற்பம் தொகுப்பில் சந்திக்கிறோம், காலத்தின் தனிமையில் இருத்தலின் வேதனைகளையும் காலமற்ற தனிமையில் காலாதீதம் உதிர்க்கிற புங்கைப் பூக்களையும் பெறுவதை முதல் கவிதையிலேயே பார்க்கிறோம். இத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் சி.மோகன் தன் கவிதைகளின் தொடுகோடுகளையும் வீச்சுகளையும் சரியாகக் கணிக்கிற பக்குவம் இருக்கிறது. இளம் கவிஞர்கள் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம்.

வாழ்வின் பொதுப்பரப்பில் விரிகிற எண்ணற்ற பாதைகளில் எந்தப் பாதையையும் தேர்ந்து கொள்ளும் சுதந்திரம் நமது வாழ்வின் ஒழுங்கற்ற பின்னலான அமைப்பாலும் தனிப்பட்ட புதிர்த் தருணங்களினாலும் சூழலின் மாயச் சவுக்காலும் பறிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. அவள் அப்படி ஆனதால் அவள் யோகக்காரி என்றும், இவன் இப்படி ஆனதால் இவன் புத்திசாலி என்றும், அவன் தொடர்ந்து துன்பப்படுவதற்கு அவனது மடத்தனமே காரணம் என்றும் நாம் பலவாறாக தேற்றம் கண்டாலும் எவர் எவர் எப்படி எப்படி ஆவார்கள் என்பதற்கான சரியான காரணங்களை முழு முற்றாக யாரும் கண்டு பிடிக்க முடியாதபடி உயிர்ப்பின் பரப்பில் எழும் மாயத் தருணங்களின் குமிழ்கள் மறைத்து விடுகின்றன. படைப்புகளின் மர்மப் பாதைகளில் அலைகிற கலைஞர்களுக்கும் இதே கதிதான் போலும்.

நடுத்தர வயது கடந்து கொண்டிருக்க. ஒரு தனித்து வாழும் ஜீவனாக சி.மோகன் இக் கவிதைகளில் காணக் கிடைக்கிறார். இவரது இருப்பிடத்தில் சின்னஞ்சிறு பூச்சிகளும் பல்லிகளும் வண்டுகளும் எறும்புகளும் தவளைகளும் சகஜமாய் அலைகின்றன. இதற்கு வசித்த வீடுகளில் இருந்த கரப்பான்களோ பதுங்கிக் கொட்டமடித்த எலிகளையோ இந்த வீட்டில் கானோம் என்கிறார். இதற்கு முந்தைய வீடுகளில் இவரோடு வசித்த மனிதர்களையோ குழந்தைகளையோ பற்றிய குறிப்புகள் எதுவும் இல்லை.
மேலும் ஒரு கறுப்புப் பூனையொன்று தனது ஒளிரும் மஞ்சள் கண்களால் கண்கானிக்கிறது. இந்தப் பூனையை ஒரு பெண்ணுடன் தொடர்பு ஏற்படுத்தும் வரிகளை கவிதையின் பின்பகுதியில் வாசிக்கிறோம். பெண்களுடன் மட்டுமல்ல பூனைகளுடனும் ஒரு நிச்சயமற்ற உறவை சி.மோகன் ஏற்றுக் கொள்கிறார். நிச்சயமின்மையின் புதிர் நிறைந்த கொடிகளை மேலும் சில கவிதைகளில் படர விடுகிறார். என் வீட்டில் தவளைகள்/தத்தித் திரிகின்றன/வெகு ஆனந்தமாய்/ என்று முடிகிற ஏழாம் எண் கவிதையில் அரிஸ்டாட்டிலை வம்புக்கிழுக்கிற அளவுக்கு இவரது தனிமை இடமும் காலமும் அளிக்கிறது. இந்தத் தனிமை இவரை பகல் நேர, மாலை நேர டாஸ்மாக் பார்களுக்கு அழைத்துப் போகிறது. இத் தொகுப்பின் அருமையான கவிதைகளில் ஒன்றாக டாஸ்மாக் பார் கவிதை அமைந்து விட்டது. நமது நிகழ் கலாச்சாரத்தின் கொண்டாட்ட மையங்களாகிவிட்ட பின் நவீனத்துவ ஸ்தலங்களான டாஸ்மாக் பார்களை இந்த அரசு அப்படியே வைத்துப் பேண வேண்டும் என்று எல்லாத் தமிழ் கவிஞர்கள் சார்பிலும் நான் கேட்டுக் கொள்கிறேன். டாஸ்மாக் கடைகள் நம்பர்களால் அழைக்கப்படுவது போலவே இத் தொகுப்பின் கவிதைகளையும் எண்களாலேயே நாம் குறிப்பிட வேண்டியிருக்கிறது.

இத் தொகுப்பு முழுவதும் இவரது சுய சித்திரத்தை வரைகிற சொற்களே நிறைந்திருப்பதை இவரே ஏற்றுக் கொள்கிறார். அதுவும் இவரது அக உலக ரகஸ்யங்களைக் கைப்பற்ற உதவியிருப்பதாகவும் கூறுகிறார். இந்தக் கவிதைகளில் வெளிப்படும் பிரதான அக உலகச் சிக்கலும் ரகஸ்யமும் ஆனந்தமும் அவஸ்தையும் எல்லாமும் ஆண்-பெண் உறவையே மையமிடுகிறது. ஆதியிலிருந்து தொடர்ந்து வருகிற இந்த ஆண்பெண் உறவின் மையம் உயிருள்ள குருதியின் அதே ஈரத்தோடு, எலும்பும் சதையும் வணைகிற அதே உயிர்வடிவத்தோடு, வேட்கையின் அதே தாகங்க்களோடு, காம நதிகளின் அதே குமுறல்களோடு, பாலுறவென்னும் அதே இணக்கமான வன்முறையோடு எல்லாக் காலங்களிலும் மனிதர்களைத் துரத்திக் கொண்டே அலைகிறது.

இந்தத் தண்ணீர் சிற்பம் தொகுப்பில் வரிசை குலைத்து அடுக்கப்பட்டிருக்கும் அகக் கவிதைகளில் ஆண்-பெண் உறவின் மகத்துவத்தைக் கொண்டாடும் ஆனந்த முகம் இரு கவிதைகளில் மட்டும் பதிவாகி உள்ளது. 23ம் எண் கவிதை ஒரு களிப்பு மிக்க இரவு நாடகத்தைப் பதிவு செய்கிறது. ஒரு மழை இரவில் அருகருகான அறைகளில் இருந்தபடி அலைபேசியில் சொற்களை வைத்து சூதாடுகிற ஆணும் பெண்ணும் அதிகாலையில் முத்தமெனும் மதுர வானில் பறக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இதற்கு அடுத்த கவிதையும் காதலின் இனிய தருணங்களைப் பதிவு செய்கிறது, தனிமையின் சாம்பல் நிறம் புலர்ந்து ஒளிர் மஞ்சளாகிறது. கூடலின் முடிவில் எதை எதையோ பரிசளித்துக் கொள்கிறார்கள் ஒரு ஆணும் பெண்ணும். அந்த ஆண் அவனது நெடுநாள் உறவான மொழியை அவளுக்கு சிநேகிதமாக்குவது குறித்து நம் யாருக்கும் ஆட்சேபனை இல்லை.
உன் கவிதையை நீ எழுது என்று சுந்தர ராமசாமி எழுதியிருப்பதை இந்த இடத்தில் அவசியம் ஞாபகம் கொள்ள வேண்டுமா? அவள் கவிதையை அவன் எழுதுவதில் என்ன தவறிருக்க முடியும்? அது கவிதையாய் இருந்தால் போதும்.

ஆனால் இந்த இரு கவிதைகள் தவிர பிற அனேக கவிதைகள் காதலின் எதிர்மறையான தருணங்களை பெரும் துயரத்துடனும் உக்கிரத்துடனும் பதிவு செய்கின்றன. அவள் ஒரு ரகஸ்யத் தோட்டத்தை பராமரித்து வருகிறாளெனத் தொடங்கும் 17ம் கவிதையில் காதல் பரிமளிக்கும் அவளது தோட்டத்தில் ஆண் தலை கொய்யப்பட்டு பதியமிடப்படுகிறான்.
கொய்யப்பட்ட தலைகளைக் கொண்டு
பந்தாட்டம் ஆடுகிறாள்
வெகு விமரிசையாய்
அவள் வித்தைகளில்
குதூகலிக்கின்றன பந்துகள்.
என்று கவிதை முடிகிற்து. நமது சமகால ஆண்-பெண் உறவின் நிலவறைகளில் இவ் வகையான அதிர்வூட்டும் அகக் காட்சிகளைக் கொண்ட இக் கவிதை ஆழ்மனப் படிமப் பதிவுகளை வெளிக் கொணர்வதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது. புறக்கணிப்பின் துயரம் பெரும் புலம்பல்களாகவும் ஏக்கங்களாகவும் ஜெபங்களாகவும் பல வரிகளில் ஓலமிடுகின்றன.
ஒரு கவிதையில் உடைந்த கண்ணாடிக்குள் சிக்குண்டு தவிக்கும் ஆண் பறவையை மீட்கும் வழியறியாது தத்தளிக்கிறார். குதிரை மீதமர்ந்து வந்து புணர்ந்து மறைந்தவளின் குதிரைக் குளம்பொலியை ஏக்கத்துடன் கேட்டபடியே அயர்ந்திருக்கிறார் ஒரு கவிதையில். வஞ்சனையின் செடிகள் அவனிலும் அவளிலும் வளர்ந்து அவர்களது கண்களில் பூத்துக் குலுங்குகின்றன 11ம் எண் கவிதையில்.
லூசலோமி என்ற பெண் நீட்சேயை புற்க்கணித்ததின் காரணமாகத்தான் `இவ்வாறு பேசினான் ஜாரதுஷ்டிரன்' நூல் எழுதப்பட்டதாம். லூசலோமி நீட்சேயை புறக்கணித்துவிட்டு கவிஞர் ரில்கேயை மணந்து கொண்டார். நீட்சேயும் அவரது நண்பர் பால் ரீயும் ஒரு மாட்டு வண்டியை இழுத்துக் கொண்டிருக்க லூசலோமி அவர்கள் மீது சாட்டையைச் சுழற்றிக் கொண்டிருக்கிற ஒரு விசித்திரமான நிழற்படம் இருக்கிறதாம். இங்கும் லூசலோமிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் ரில்கேக்களுடன் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சமூகத்தின் பொதுப்பரப்பில் கலாச்சார கொடுவாள் கொண்டு பெண்களை அடக்கும் ஆண்கள் அக வாழ்வில் சாட்டையடி பெறுவது பெரும் நகைமுரண் தான். வினோதங்கள் நிரம்பியது தான் நம் வாழ்வும் காலமும்.

பேரினக் கலாச்சாரங்கள் தங்களது பல நூற்றாண்டுகள் வாழ்வனுபவத்தில் தகவமைக்கிற கூட்டு நனவிலி, ஆண்-பெண் உறவின் பல்வேறு நிலைகளான திருமணம், சிநேகிதம், ஒற்றை இணை, கூட்டு உறவு, சுதந்திரப் பாலுணர்வு, பணப்புணர்வு, வன்புணர்வு, தற்செயற் புணர்வு குறித்து தனித்த நனவிலிகளில் ஆழப் பதித்திருக்கும் குறிப்புகளை கட்டவிழ்த்து வாசித்துப் பதிவு செய்ய முடியாமல் இன்னும் தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த ரீதியில் சி.மோகனின் கவிதைகளை நாம் அணுக வேண்டும்.
சி.மோகனின் அகக் காயங்களை அவரது கவிதைகள் குணப்படுத்தியிருக்கின்றன என்று தான் கருதுகிறேன். எனவேதான் இந்தக் கவிதைகள் மூலம் இளமை வசப்பட்டிருப்பதாக சி.மோகன் கூற முடிந்திருக்கிறது. இந்த இளமை இவரை தனிமைப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து விடுவித்து மேலும் சிக்கலான உறவுகளையும் சிறந்த கவிதைகளையும் தரும் என்று நம்புகிறேன்.

SAMAYAVEL 20.06.2009

சமயவேல் கவிதைகள்

2009-07-31T06:50:00.000-07:00

இப்பொழுதெல்லாம்

அலுவலகத்தை விட மருத்துவ்மனை பிடித்திருக்கிறது
வீட்டை விட அழுக்கு வீசும் விடுதி அறைகளில்
விரும்பித் தங்குகிறேன்.
இசை அரங்குகளை விட
சப்தங்கள் உயிர்ப்புடன் எழும்
பேருந்து நிலையங்களில் வெகு நேரம்
பராக்குப் பார்த்தபடி நிற்கிறேன்
சாலைகளை விடுத்து பன்றிகள் அலையும்
குறுக்குச் சந்துகளில் நடக்கிறேன்
கட்டணக் கழிப்பிடங்களின் பேரழகு குறித்து
வாசகர் கடிதம் எழுதுகிறேன்
பூங்காக்களை விட
பெரு மரங்கள் நிற்கிற மயானங்கள்
அழகானவைகள் என்று சுவரொட்டிகள் ஒட்டுகிறேன்
வெறும் மண்ணாலாகிய இந்த பூமியை விட
மாய விண்வெளியே
நிரந்தரம் என்று இப்பொழுதெல்லாம்.

விடுமுறை வேண்டும் உடல்

எதைப் பற்றியும் கவலை இல்லை உடலுக்கு
தன்னைப் பற்றியே
பெரும் கவலை கொள்கிற உடல்
முடிந்த போதெல்லாம் விடுமுறை கேட்டு
நச்சரிக்கிறது
பேருந்துப் பயணம் ரயில் பயணம் அலுவலகம் என
எதுவும் வேண்டாம் என்று அடம் பிடிக்கிறது
சும்மா ஒரு பனை மரத்தைச் சுற்றியிருக்கும்
முசுமுசுக்கைச் செடி (சாறுண்ணி) போல் அல்லது
வற்றிய கண்மாயின் அளிச்சகதியில் புரளும் எருமை
என எப்படியும் இருப்பேன் என்கிறது
விடுமுறை விடுமுறை எனும்
யாசகச் சொற்களை பரப்பிக் கொண்டே அலைகிறது
எதுவும் செய்யாமல் அக்கடா என்று
சும்மா கிடக்கும் ஆனந்தம்
பற்றிய அனேக நிறமிகளை
மூளைக்கு அனுப்பிய வண்ணம் இருக்கிறது
மிகுதியும் கனவு காணும் விருப்ப்த்துடன்
வெண்சிவப்பு மதியங்களில் கொட்டாவி விடுகிறது
எனது உடல் என்னைவிட்டு வேறு யாரிடம்
கேட்கும் என சம்மதித்தபடியே இருக்கிறேன்.

அழகென்னும் அபாயம்

ஒரு நெடுஞ்சாலைப் பயணத்தில்
ஊர்தி எந்திரம் நிறுத்தி
சாலையோரம் கொஞ்சம் நடந்து
ஓங்கி வீசுகிற காற்றில் நிரம்பியபடி
சிறுமரக் கூட்டமொன்றை நெருங்குகின்றேன்
நுணா மரப் புதரொன்றில்
ஒரு சிறு பறவை
இறகுகள் அடர் சிவப்பு
கழுத்து மயில் நீலம்
உருண்டை வயிறு சாம்பல் நிறம்
கொண்டை மஞ்சள் நிறம்
கண்கள் என்ன நிறம்?
கால்கள் பசுமஞ்சள் நிறம்
விரல்கள் அரக்கு நிறம்
நிற்கிற மரமோ மர நிறம்
அந்த இத்தினியூண்டு பறவை
கொண்டையை ஆட்டி
ஒரு வினோதக் கூவலை எழுப்பியபோது
என் பெரு நகர ஆத்மாவின் தலை
வெட்டுண்டு உருண்டது
மரணத்தின் விளிம்பை
ஒரு நடனக் கூடமாக்கியது என் உடல்

கூவல் முடித்து பறவை
விருட்டென்று பறந்தோடியதும்
உயிர் மீட்டு
ஓர் குழந்தையாக நின்றேன்.

என்னைப் பற்றி

2009-07-30T06:24:00.000-07:00

சமயவேல்

எட்டையபுரம் அருகில் உள்ள

வெம்பூர் என்ற கிராமத்துக்காரன் .

முதல் கவிதைத் தொகுப்பு : காற்றின் பாடல்

அடுத்து கொஞ்சம் இடைவெளிக்குப்பிறகு : அகாலம்

பிறகு நண்பர் எஸ். இராமகிருஷ்ணனின் அட்சரம் இதழில் வந்த கவிதைகள் என மொத்த கவிதைகளும்

அரைக்கணத்தின் புத்தகம்

உயிர்மை பதிப்பகம் கொண்டு வந்தது.

தெற்கிலிருந்து சில கவிதைகள் என்ற தொகை நூலும் வந்திருக்கிறது.

2009-07-30T06:11:00.000-07:00

சமயவேல் கவிதைகள்

இந்த இரவு

நான் அருந்திக் கொண்டிருப்பது
எனக்குப் பிடித்த ரம் இல்லை
வெறும் ஆப்பிள் ரஸம் தான் எனினும்
இந்த இரவு தளும்பிக் கொண்டே இருக்கிறது
நாம் நடந்து வரும் பொழுது எவ்வளவோ வாகனங்கள்
நம்மைக் கடந்தன
எவ்வளவோ நாம் பார்த்துவிட்டோம்
நாம் விவாதிப்பதற்கு ஒரு பொருளும் இல்லை
நடந்த மரணங்களும் வரும் மரணங்களும் உறையச் செய்த
நம் மெளனங்களின் இடைவெளிகளில்
இந்த இரவு தளும்பிக் கொண்டே இருக்கிறது
பக்கத்தில் ஆளுக்கொரு பானம் அருந்தியபடி
சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் இளம் முகங்களில்
பறக்கும் சிட்டுக் குருவிகளை நாம் நன்கறிவோம்
எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்கிறோம்
எல்லாவற்றையும் தாங்கிக் கொள்கிறோம்
ஆப்பிள் ரஸத்தின் இரத்தம் போன்றதோர் நிறம்
கோமியம் போன்றதோர் அதன் வாசம்
எல்லாவற்றிற்குமான மாயத் திறவுகோலை
ஏதோ ஒரு சாலைத் திருப்பத்தில்
எப்பொழுதோ நாம் தூக்கி எறிந்து விட்டோம்
நமது சிகரட்கள் நம்மை சுவாசிக்கும் நறுமணத்தில்
இந்த இரவு நிறைந்து தளும்பிக் கொண்டே இருக்கிறது.
(நண்பர் இராஜமார்த்தாண்டனுக்கு)

ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் பாடல்

ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் பாடல்
கசாப்புக் கடையின் வெட்டுமரத்தோடு முடிந்துவிடும் என்று
நீங்கள் வருத்தப்படவோ பகடி செய்யவோ வேண்டாம்
ஓங்கிய அரிவாளின் கீழே
தலையில் தண்ணீர் ஊற்றப்படும் பொழுது கூட
மரணம் பற்றிய பிரக்ஞையற்று
குலுக்கி எறிவோம் ஓர் உடல்மழையை;
உள்ளக இடம்பெயர் மனித முகாம்கள்
பக்கத்து நாட்டின் அகதி முகாம்கள்
எல்லையோர தற்காலிகக் கொடுஞ் சிறைகள்
விசாரணைக் கொட்டடிகள் வீட்டுக் காவல்கள்
என்று வதைபடும் மனிதர்களை விட
எத்தகு மேன்மையான வாழ்வுடன்
நாங்கள் புல்வெளிகளில் அலைகிறோம்
என்பதை நினைத்துப் பாருங்கள்
எங்கள் மேய்ப்பர்கள் பெற்ற காசுக்காக நாங்கள்
கொல்லப் படுவதில் ஒரு அறம் இருக்கிறது
ஆனால் நீங்கள் எந்த அறமும் அற்று
ஒருவரை யொருவர் கொல்வது பற்றி
உங்களால் மே என்று கூட கத்த முடியாது
எங்கள் கொலைகளின் கதறல்களுக்கும்
உங்கள் கொலைகளின் கதறல்களுக்கும்
நடுவில் ஒரு சிறு கிறுக்கலைக் கூட
உங்களால் வரைய முடியாது.

2

இருமைகள் என்பது எதார்த்தம் எனில்
அதில் ஒரு கை அள்ளி
என் கண்களைக் கழுவுவேன்
இரவு பகலோ, இறப்போ பிறப்போ
இருமைகள் றெக்கைகளாக
ஒரு பறவைக் கூட்டமாய்
பழுப்பு வானில் பறந்து திரிவேன்
மூன்றாம் நான்காம் அடுக்குகள் தேடி
அதல பாதாளம் மூழ்கிப் பார்ப்பேன்
இதுவும் அதுவும் கவ்வி முயங்கும்
இடமோ பொழுதோ வெளியோ
சிந்தும் இன்மையின் இனிமையை
பருகி மகிழ்வேன்
ஒரு சிறு ஆட்டுக் குட்டியல்ல நான்
எல்லாப் புள்ளிகளிலும் இருக்க முடிகிற
ஒரு முடிவிலி எனக்குள் சுழல்கிறது
அதன் வெண்மணற் பரப்பில்
கோபுரங்களும் மலைகளும் கடல்களும்
நகரங்களும் ஆகாயமும் கூட
சிப்பிகள் போலவும் நுரைச்செடிகள் போலவும்
புதைந்து கிடக்கின்றன
என் புல் வெளியில் மரணம்
ஒரு சர்ப்பமென சரசரத்து வருகையில்
நான் ஒரு நாகலிங்க மரமாவேன்
என் கழுத்தைத் தழுவி ஆயிரம் நாகங்கள்
பூக்களாய் தொங்கும்
எங்கிலும் என்றென்றைக்கும் ஆனவன் நான்.

OOOOOOOO

புராதனத் தோழிக்கு

ஓவியப் பெண்ணின் இமைகளின் அடியில்
பழந் தூரிகையின் மந்திர வரைவில்
சிக்குண்டு தள்ளாடும் நாரையின் கால்களில்
தொங்குகிறது என் சிற்றிதயம்
இரகசியமாக அடிக்கடி
திறந்து திறந்து மூடுகிறது ஓவியம்
பிறிதொரு நாள் திடீரெனக் கண்டுபிடிக்கிறேன்
புதைந்திருப்பது தோழியே உனது கண்களென
புராதனத்திலும் நீ யென் தோழியா
தெரியாது என மூடுகிறது ஓவியம்

கொடிய தூக்க மாத்திரைகளும் அழிக்க முடியாத
ஒரு கனவில் நாம் புணர்ந்து கிடந்ததை
ஒப்புக் கொள்ள முடியாமல்
அறைக்குள் இரவு கருகத் தொடங்கியது
உன் உடல்மொழிகளின் மேல் ஒருபோதும்
மோகம் கொள்ளாத என் பண்பாடு
அக ஆழங்களில் நீந்தும் ஊதா மீன்களைக்
கொல்ல முடியாமல்
புராதன ஓவியனின் தூரிகையில்
உன் அடர்ந்த இமைகளுக்கடியில்
பழுப்பு வர்ணமாய் வழிகிறது.